ਤਉ ਸੁਖੁ ਪਾਵੈ ਨਿਜ ਘਰਿ ਬਸੈ ॥
ਅੰਗ-੧੧੪੭
ਤਉ – ਤਾਂ ਹੀ
ਸੁਖੁ ਪਾਵੈ – ਸੁੱਖ ਮਿਲੇਗਾ
ਨਿਜ ਘਰਿ – ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ
ਬਸੈ – ਵਸੇਗਾ
ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਹੀ ਸਹਿਜ ਸੁੱਖ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇਗੀ ਜਦੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵਸੇਗਾ।
ਜਾਪਾਨ ਵਿੱਚ ਬਜ਼ੁਰਗ ਸੱਜਣਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਸੀ ਜੋ ਖ਼ਬਰਾਂ ਦਾ ਆਦਾਨ-ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਚਾਹ ਪੀਣ ਲਈ ਮਿਲਦਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਵਕਫ਼ਾ ਮਹਿੰਗੀ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਹਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਸੁਮੇਲ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਜਦੋਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮੂਹ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਮੈਂਬਰ ਦੀ ਵਾਰੀ ਆਈ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀ। ਇੱਕ ਸੁਨਹਿਰੇ ਭਾਂਡੇ ਤੋਂ ਪੱਤੇ ਕੱਢ ਕੇ ਉਸਨੇ ਚਾਹ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਚਾਹ ਦੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮਾਗਮ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ?
ਉਸ ਬੁੱਢੇ ਆਦਮੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਸੱਜਣੋ, ਜਿਸ ਚਾਹ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਏਨੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਫਾਰਮ ਦੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੇ ਪੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾ ਤਾਂ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।”
ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸਧਾਰਣ ਅਤੇ ਸਸਤੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ। ਸੁੱਖ-ਸਹੂਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝੇ ਲੋਕ ਸੱਚੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਗੁਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਸਾਡਾ ਮਨ ਇਸ ਤਰਾਂ ਦਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬਸ ਨਵਾਂ ਅਨੰਦ ਹੀ ਲੱਭਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਸਾਦਗੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਨੰਦਮਈ ਹੈ, ਫੇਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਐਸ਼ ਨਹੀਂ ਭਾਉਂਦੀ।
ਪਰ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਸਸਤੀ ਜਾਂ ਮਹਿੰਗੀ ਨਾਲ ਵਿਤਕਰਾ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਤੱਥ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਬਾਹਰਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਮਝੋ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੇਧ ਲੈ ਕੇ ਉੱਪਰ ਉੱਠਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਪੱਖਪਾਤ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਸੱਚ ਕੀ ਹੈ? 