ਸਾਧ ਸੰਗਤ

ਜੇ ਕਿਤੋਂ ਗੰਦਗੀ ਦੀ ਬਦਬੂ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਲਾਂਭੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਉਹ ਗੰਦਗੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ । ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਬੂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।

ਪਰ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮੈਲੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਬਦਬੂ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ , ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਨੀਵੇਂ ਖਿਆਲਾਂ, ਮਲੀਨ ਰੁਚੀਆਂ ਅਤੇ ਗੰਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੀ ਹਵਾੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ।

ਇਹ ਗੰਦਗੀ ਦੀ ਹਵਾੜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵੀ ਗੰਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ।

ਇਹ ਹਵਾੜ ਜਾਂ ਮਾਨਸਿਕ ਬਦਬੂ ਤਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਹਰ ਵਕਤ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਚਿੰਬੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਅ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ । ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਅਸੀ ਸਮਾਜ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹੁੰਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾ ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹਿਜੇ – ਸਹਿਜੇ ਸਾਡੀ ਸੁੰਘਣ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾ ਬਿਬੇਕ ਬੁੱਧੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ । ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਨਸਿਕ ਬਦਬੂ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ।

ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੰਦਗੀ ਦੀ ਬਦਬੂ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਅਸੀ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਕੋਠੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਤਾਜ਼ੀ ਹਵਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੇਕਰ ਅਸੀ ਇਸ ਮਾਨਸਿਕ ਬਦਬੂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਉੱਚਿਆਂ ਖਿਆਲਾਂ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਸੋਹਣੇੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਜਾਂ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਵਿਚਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।

ਜੋ ਕਿ ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ
ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਹੋਇ ਨਿਰਮਲਾ ਕਟੀਅੈ ਜਮ ਕੀ ਫਾਸ॥ (੪੪)

ਸੰਤ ਮੰਡਲ ਮਹਿ ਨਿਰਮਲ ਰੀਤਿ॥
ਸੰਤਸੰਗਿ ਹੋਇ ਏਕ ਪਰੀਤਿ॥ (੧੧੪੬)