ਹਰੂਏ ਹਰੂਏ ਤਿਰਿ ਗਏ ਡੂਬੇ ਜਿਨ ਸਿਰ ਭਾਰ ॥
ਅੰਗ- ੧੩੬੬
ਹਰੂਏ– ਹਲਕੇ
ਤਿਰਿ ਗਏ– ਤਰ ਗਏ
ਡੂਬੇ– ਡੁੱਬ ਗਏ
ਸਿਰ– ਸਿਰ ਉੱਤੇ
ਭਾਰ– ਭਾਰ
ਜਿਹੜੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਤੋਂ ਸੱਖਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਵ ਸਾਗਰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਲੱਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਤਸਵੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਗਰੀਬ ਆਦਮੀ ਤੇ ਤਰਸ ਆ ਗਿਆ ਜਿਸਨੇ ਇੰਨੀ ਭਾਰੀ ਪੰਡ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਨੇੜਿਓਂ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਕੁਝ ਚਮਤਕਾਰੀ ਵਾਪਰਿਆ।
ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਵੇਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਬਹੁਤ ਸਾਫ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਆਦਮੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਿਆ। ਕੀ ਇਹ ਗਰੀਬ ਆਦਮੀ ਦਾ ਮੇਰੇ ਵਿਚਲੇ ਗਰੀਬ ਆਦਮੀ ਲਈ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੱਕੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਤਰਸ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ,
ਤਾਂ ਕੀ ਮੈਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ?
ਮੇਰੇ ਅਤੀਤ ਦੀਆਂ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਦਾ ਭਾਰ ਜੋ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਥੱਲੇ ਨਹੀਂ ਧਰ ਸਕਦਾ ..
ਮੇਰੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਦਾ ਭਾਰ?
ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਦਾ ਭਾਰ ..
ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੇ ਮੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਇਹੀ ਭਾਰ ਪਾਇਆ ਹੋਵੇਗਾ ?
ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਏ ਬੋਝਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵਧੀਆ ਨਿਕਲੇ।
ਤਾਂ ਫਿਰ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸੋਚਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਜਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੀਆਂ?
ਕੀ ਮੇਰਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬੋਝ ਪਾਉਣ ਜਾਂ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦਾ ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਾਮੰਜ਼ੂਰ ਸੁਭਾਅ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ?
ਕੀ ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਸੌਖੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਅ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਕੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਾਗ਼ ਦੀ ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਤਾਜ਼ੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਕੀ ਮੈਂ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਘੁੰਮਣ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਆਖਿਰਕਾਰ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ ਤਾਂ ਫਿਰ ਇੰਨਾ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਕਿਉਂ ਚੁੱਕਦਾ ਹਾਂ?
ਇਹ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਇਹ ਅਨਮੋਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣੀ। ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਭਾਰ ਦੇ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਕ ਦਿਨ ਮੈਂ ਸੁਆਹ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਫੇਰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪਏਗਾ।
ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਤਸਵੀਰ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਭਾਰ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਰੱਖਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ।
ਸੱਚ ਕੀ ਹੈ? 