ਖਿਮਾ ਗਹੀ ਮਨੁ ਸਤਗੁਰਿ ਦੀਆ ॥
ਅੰਗ- ੯੩੨
ਖਿਮਾ– ਮਾਫ਼ੀ
ਗਹੀ– ਪਕੜੀ
ਮਨੁ– ਮਨ
ਸਤਗੁਰਿ– ਗੁਰੂ
ਦੀਆ– ਦੇ ਦਿੱਤਾ
ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਹੈ, ਓਦੋਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਗੁਣ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਆਓ ਮਾਫੀ ਦੇ ਪੱਧਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ।
ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਲਾਜਵਾਬ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਲਈ ਪਛਤਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਚਲੋ ਅੱਗੇ ਚਲਦੇ ਹਾਂ। ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ਲਾਘਾਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਗ਼ਲਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਕਾਰ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਬੀ ਜਿਸਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੈ,
ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਦੀ ਕੋਈ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਉਹ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰ ਮਾਫ਼ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਾਕਤ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਹੁਣ ਅਸਲ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਲਈ ਪਛਤਾਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇਹ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਬੇਪਰਵਾਹ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੁਚਲਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰਫ਼ ਲਾਭ ਲੈਣ ਲਈ ਖੜੇ ਹਨ।
ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ,
ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਇਹ ਕਹਿਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ “ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਇਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ।”
ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਂਦ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸੱਚ ਕੀ ਹੈ? 