ਮੂਰਖੈ ਨਾਲਿ ਨ ਲੁਝੀਐ ॥
ਅੰਗ- ੪੭੩
ਮੂਰਖੈ– ਮੂਰਖ
ਨਾਲਿ– ਨਾਲ
ਲੁਝੀਐ– ਬਹਿਸੋ
ਕਿਸੇ ਮੂਰਖ ਨਾਲ ਬਹਿਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਬਰਬਾਦ ਨਾ ਕਰੋ।
ਮੇਰੇ ਕਾਰਜ ਸਥਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਸੜਕ ਹੈ, ਜਿਥੋਂ ਮੈਨੂੰ ਅਕਸਰ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਮੈਂ ਮਿੰਨੀ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਉਸ ਤੰਗ ਸੜਕ ‘ਤੇ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਤਰਫਾ ਗਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮਿੰਨੀ ਬਸ ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ ਚੱਲਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ਼ਨ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਚਿੜਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਫੇਰ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਹ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਸਥਾਨਕ ਪੁਲਿਸ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਜਾਂਚ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਕਿਉਂਕਿ
ਜਾਂ ਤਾਂ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਢੰਗਾਂ ਦੇ ਆਦੀ ਹਨ ਜਾਂ ਸਿਸਟਮ ਹੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੈ।
ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਬੋਲ਼ੇ ਕੰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੀਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਰਣਨੀਤੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਿੰਨੀ ਬੱਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਹੌਲੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਸੜਕ ਤੇ ਆਉਣ ਤੱਕ 5 ਜਾਂ 10 ਮਿੰਟ ਦੀ ਆਪਣੀ ਡਰਾਈਵ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਦਾ ਭਾਵ ਇਹ ਹੈ ਕਿ,
ਸਾਡੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਹਸਤੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਨ,
ਉਹ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਰਹਿਣਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੀਆਂ ਉਹ ਹਨ।
ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਫਤਾਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਸਨਮਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਕਲਪਾਂ ਨੂੰ ਤੋਲਣਾ ਪਵੇਗਾ,
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਾ ਹੋਵੋ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਣ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਵੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਬਦਲਣਗੀਆਂ।
ਚੋਣ ਸਾਡੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਕੰਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ,
ਜਾਂ ਕੰਧ ਨੂੰ ਕੰਧ ਮੰਨ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਬਚਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਸੱਚ ਕੀ ਹੈ? 