ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾੜਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ

ਜਬ ਕਿਸ ਕਉ ਇਹੁ ਜਾਨਸਿ ਮੰਦਾ ॥ ਤਬ ਸਗਲੇ ਇਸੁ ਮੇਲਹਿ ਫੰਦਾ ।।
ਅੰਗ- ੨੩੫

ਕਿਸ ਕਉ– ਕਿਸੇ ਨੂੰ
ਜਾਨਸਿ– ਸਮਝਦਾ
ਮੰਦਾ– ਮਾੜਾ
ਸਗਲੇ– ਸਾਰੇ
ਮੇਲਹਿ– ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
ਫੰਦਾ– ਫਾਹੇ

ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾੜਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਅਤੇ ਫਾਹਿਆਂ ਵਿਚ ਫਸਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।


ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਨੇ ਜਹਾਜ਼ ਵਿਚ ਨੌਕਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਅਰਜ਼ੀ ਦਿੱਤੀ। ਕਪਤਾਨ ਨੇ ਇੰਟਰਵਿਊ ‘ਚ ਉਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇ।

“ਜੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਵਹਾਅ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹਵਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਵਗ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਉਲਟ ਜਾਣ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਇਹ ਗ਼ਲਤ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਰੁੜ੍ਹ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰੋਗੇ?”

ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਆਮ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮੈਂ ਐਂਕਰ ਸੁੱਟ ਦਿਆਂਗਾ।”

ਕਪਤਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ। ਪਰ ਮੰਨ ਲਓ ਕਿ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੂਫ਼ਾਨ ਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰੋਗੇ?”

ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਐਂਕਰ ਕੱਢ ਦਿਆਂਗਾ।”

ਕਪਤਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਮੰਨ ਲਓ ਕੋਈ ਤੀਜਾ ਤੂਫਾਨ ਆ ਜਾਵੇ। ਫੇਰ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰੋਗੇ?”

ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਹੀ! ਮੈਂ ਐਂਕਰ ਸੁੱਟ ਦੇਵਾਂਗਾ।”

ਅਤੇ ਕਪਤਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਐਂਕਰ ਕਿੱਥੋਂ ਲਿਆ ਰਹੇ ਹੋ?”

ਆਦਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਤੂਫ਼ਾਨ ਜਿਥੋਂ ਲਿਆ ਰਹੇ ਹੋ? ਉਸੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।”


ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸਧਾਰਨ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਜਵਾਬ ਸਧਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਧਾਰਨ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਜਵਾਬ ਵੀ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹਥੌੜਾ ਲੈ ਕੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਹਰ ਕੋਈ ਮੇਖ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਜਿਵੇਂ ਦਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਜਵਾਬ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਚੋਟੀ ‘ਤੇ ਚੀਕਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਰਵੱਈਏ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਸਧਾਰਨ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਹੱਲ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਓ।

ਅੱਠਵੇਂ ਗੁਰੂ ਹਰਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਅੱਠ ਸੇਧਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ8 life lessons from 8th Guru



1) ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਬਾਹਰੋਂ ਸ਼ਕਲ ਜਾਂ ਪੜਾਈ ਲਿਖਾਈ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਨਿਰਣਾ ਨਾ ਲਵੋ ( ਝਿਊਰ ਛਜੂ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਵਾਕੇ ਪੰਡਿਤ ਦਾ ਹੰਕਾਰ ਤੋੜਿਆ –
Don’t judge others based on Education or on the basis of their birth.

2) ਉਮਰ ਦੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਿਆਣੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਬੱਚੇ ਚ ਵੀ ਸਿਆਣਪ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
Age is no indication of someone being wise

3) ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਾਕਤ ਅੱਗੇ ਨਾ ਝੁਕੋ – ਜੇ ਸੱਚੇ ਹੋ ਤਾਂ ਆਖਰ ਜਿੱਤ ਸਚਾਈ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ
( ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਔਰੰਗਜੇਬ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਿਆਂ ਚੋਂ ਸੀ)
Never bow down to worldly power – only bow to God.

4) ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸਮਰੱਥਾ ਹੈ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੰਮ ਆਈਏ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗਰੀਬਾਂ ਦੁਖੀਆਂ ਦੀ ਬਾਂਹ ਫੜੀਏ
( ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਚੇਚਕ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਬੀਮਾਰੀ ਤੋਂ ਪੀੜਿਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਿਆਂ ਦਵਾ ਦਾਰੂ ਕਰਦਿਆਂ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਕੁਰਬਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ)
Help and serve the needy and be a healer in the world.

5) ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਗਲਤ ਹੈ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਸਹੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਖੜੋ
( ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਮ ਰਾਏ ਨਾਲ ਜਿਸਨੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਬਦਲੀ ਮੁਗਲ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਗੁਰੂ ਹਰਿ ਰਾਏ ਜੀ ਨੇ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ – ਅੱਠਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਨੇ ਵੀ ਉਹੀ ਸਟੈਂਡ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਿਆ।
Stand for truth and righteousness regardless of the person or relations.

6) ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰੇ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਦੈਵੀ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਗੁਰਗੱਦੀ ਤੇ ਬਿਰਾਜਮਾਨ ਹੋਏ।
ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਭਾਣਾ ਮੰਨਣਾ ਅਤੇ ਕਰਾਮਾਤਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ – ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੇ ਔਰੰਗਜੇਬ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਕਰਾਮਾਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਨਾਂਹ ਕੀਤੀ
Make Waheguru as an anchor in your own life. Don’t believe in miracles – accept God’s will.

7) ਨਿਮਰਤਾ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ –
( ਰਾਣੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਸਮਝਦਿਆਂ ਗੁਰੂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਰਾਣੀ ਦਾ ਬੱਚਾ ਅਖਵਾਉਣਾ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕੀਤਾ।)
Be humble and spread love.

8)ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜ਼ੁੰਮੇਵਾਰੀ ਸਮਝੋ – ਤੁਹਾਡੇ ਲਏ ਫੈਸਲੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਸਲਾਂ ਤੇ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਅਸਰ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ
(ਅਚਨਚੇਤ ਬੀਮਾਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹਾਲਾਤ ਚ ਵੀ ਅੱਠ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਚ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਸਹੀ ਫੈਸਲਾ ਲੈੰਦਿਆ ਬਾਬੇ ਬਕਾਲੇ ਚ ਤੇਗ਼ ਬਹਾਦਰ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਇਆ
Recognize your own responsibility and be careful about your own legacy.

ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਭਾਰ

ਹਰੂਏ ਹਰੂਏ ਤਿਰਿ ਗਏ ਡੂਬੇ ਜਿਨ ਸਿਰ ਭਾਰ ॥
ਅੰਗ- ੧੩੬੬

ਹਰੂਏ– ਹਲਕੇ
ਤਿਰਿ ਗਏ– ਤਰ ਗਏ
ਡੂਬੇ– ਡੁੱਬ
ਸਿਰ– ਸਿਰ
ਭਾਰ– ਭਾਰ

ਕੋਮਲ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਸਾਗਰ ਤਰ ਜਾਣਗੇ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕ ਡੁੱਬ ਜਾਣਗੇ।


ਖੇਡ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਬਾਹਰ ਮਾਪਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਸਾਈਨ ਬੋਰਡ ਸੀ।

ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਕੁਝ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਨ।

  1. ਇਹ ਬੱਚੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਟਰਾਫੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ। 2.ਇਹ ਇੱਕ ਖੇਡ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖੇਡ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਖੇਡ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਬਦਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
  2. ਕੋਚ ਵਾਲੰਟੀਅਰ ਹਨ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਉਸ ਦਾ ਸਿਹਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਓ।
  3. ਰੈਫਰੀ ਇਨਸਾਨ ਹੈ। ਗਲਤੀ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਨਾ ਇੱਕ ਵਿਕਾਰ ਹੈ। 5.ਇਹ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਹਰ ਖੇਡ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਸਾਡੀ ਆਪਣੀ ਹਉਮੈ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇ ?

ਕਿਉਂ? ਜੇਕਰ ਭਾਰਤ ਹਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰ ਭਾਰਤੀ ਕਿਉਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹੈ?
ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਬਰਕਤ ਨਹੀਂ ਹੈ?
ਕਿਸੇ ਟੀਮ ਦੀ ਜਿੱਤ ਇੰਨੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕਿਉਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਜੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ?

ਜਾਂ ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਇੱਕ ਹਾਰ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਅਸੀਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਾਂ…

ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਹੀ ਹਰ ਖੇਡ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖੇਡ ਵਜੋਂ ਲੈਣਾ ਸਿਖਾਉਣਾ ਹੈ।
ਹਰ ਫਿਲਮ ਨੂੰ ਫਿਲਮ ਸਮਝ ਕੇ ਦੇਖੋ, ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਨੂੰ ਨਾ ਤੋੜੋ, ਜੇ ਅੰਤ ਸਾਡੇ ਮੁਤਾਬਕ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਸਾਡੀ ਪਹੁੰਚ ਜਿੰਨੀ ਘੱਟ ਹੋਵੇਗੀ, ਸਾਡੀ ਯਾਤਰਾ ਓਨੀ ਹੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋਵੇਗੀ।

..ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਬਾਬੇ ਦੀ ਝਿੜਕ..

ਕੱਲ ਰਾਤੀਂ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ
ਮੇਰੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ..
ਕਹਿੰਦੇ ਕਾਕਾ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਦਾ ਆਹ ਕੀ ਹਾਲ ਬਣਾਇਆ ?

ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਬਾਬਾ ਜੀ
ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਨਿਭਾਈ ਜਾਨੇਆਂ..
ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਰੋਜ਼ ਹੀ..
ਫੋਟੋ ਅੱਗੇ ਮੱਥੇ ਘਸਾਈ ਜਾਨੇਆਂ ..!

ਦਾਤਾਂ ਲੈਣ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ..
ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਧੂਫਾਂ ਧੁਖਾਈ ਜਾਨੇ ਆਂ..
ਥੋੜੇ ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ..
ਅਖੰਡਪਾਠ ਵੀ ਤਾਂ ਕਰਾਈ ਜਾਨੇ ਆਂ..!!

ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰੇ ‘ਤੇ ਵੀ ਅਸੀ
ਕਰੋੜਾਂ ਰੁਪਏ ਲਗਾਈ ਜਾਨੇ ਆਂ..
ਸੁੱਖਣਾ ਸੁੱਖ ਤੇਰੀ ਬਾਣੀ ਅੱਗੇ..
ਰੇਸ਼ਮੀ ਰੁਮਾਲੇ ਰੋਜ਼ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਨੇ ਆਂ..!!

ਸੁਬਹਾ ਸ਼ਾਮ ਅੱਧਾ ਅੱਧਾ ਘੰਟਾ
ਪਾਠ ਦਾ ਵੀ ਫਰਜ ਨਿਭਾਈ ਜਾਨੇ ਆਂ..
ਤੁਹਾਡੇ ਜ਼ਨਮ ਦਿਨ ‘ਤੇ…
ਦੀਵੇ ਬਾਲ.. ਪਟਾਕੇ ਵੀ ਚਲਾਈ ਜਾਨੇ ਆਂ..!!

ਪਹਿਰਾਵੇ ਭੇਸ ‘ਚ ਕੱਚ ਨਾ ਰਹੇ..
ਪੂਰਾ ਦਿੱਖ’ਤੇ ਜੋਰ ਲਗਾਈ ਜਾਨੇ ਆਂ..
ਤੁਸੀ ਪਤਾ ਨੀ ਕਿਉਂ ਖੁਸ਼ ਨੀ..
ਅਸੀ ਤਾਂ ਹਰ ਰਸਮ ਨਿਭਾਈ ਜਾਨੇਆਂ..!!

ਅੱਕ ਕੇ ਬਾਬਾ ਬੋਲਿਆ ..
ਮੈਂ ਕਦ ਆਖਿਆ ਸੀ
ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੱਟੇ ਲਾਓ
ਮੈਂ ਦੱਸੋ ਕਿੱਥੇ ਲਿਖਿਆ ਏ..
ਭਾੜੇ ‘ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਪੜਾਓ..!!

ਮੈਂ ਕਦ ਆਖਿਆ ਸੀ..
ਮੇਰੀ ਫੋਟੋ ਨੂੰ ਧੂਫਾਂ ਲਾਓ.!

ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਲਿਖਿਆ ਏ..
ਮੇਰੇ ਦਿਨ ‘ਤੇ ਪਟਾਕੇ ਚਲਾਓ..!

ਮੇਰੀ ਸਮਝ ‘ਚ ਕਿੱਥੇ ਹੈ
ਕਿ ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ‘ਤੇ ਧੰਨ ਵਹਾਓ ..!!

ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਇਹ ਚਾਹਿਆ ਸੀ..
ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅਪਨਾਓ..

ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ

ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਬੱਗਾ ਸੀ..
ਮੇਰਾ ਰੋਮ ਰੋਮ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ ਸੀ..

ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਨੇ
ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ ‘ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ

ਤੁਸੀ ਮੈਨੂੰ ਮੰਨੀ ਜਾਨੇ ਹੋ
ਪਰ ਮੇਰੀ ਇਕ ਨਾ ਮੰਨੀ
ਮੇਰੀ ਸੋਚ–ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਤੋਂ
ਤੁਸੀ ਸਭ ਖਿਸਕਾਉਂਦੇ ਕੰਨੀ..!

ਇਕ ਤੁਹਾਥੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਲਾ ਸੀ..
ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਭਾਵੇਂ ਕੱਚੇ ਸੀ..
ਸਿਖਿਆ ਮੇਰੀ ਤਾਂ ਅਮਲ ‘ਚ ਸੀ..
ਤੇ ਸਿੱਖ ਮੇਰੇ ਸਭ ਪੱਕੇ ਸੀ..!!

ਸੰਗਮਰਮਰ- ਸੋਨੇ ਲਾ ਲਾ ਕੇ..
ਭਾਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਾ ਲਏ ਪੱਕੇ ਨੇ..
ਦਿਖਾਵੇ ਅਡੰਬਰ ਅਮਲੋਂ ਖਾਲੀ..
ਮੇਰੇ ਸਿੱਖ ਸਿਖਿਆ ਤੋਂ ਕੱਚੇ ਨੇ..!!

ਮੈਂ ਬੁਤ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਸੀ..
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਫੋਟੋ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੇ ਹੋ.!

ਮੈਂ ਰੋਕਿਆ ਅੰਧਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ਾਂ ਤੋਂ..
ਤੁਸੀਂ ਧਾਗੇ-ਤਵੀਤਾਂ ਤੋਂ ਭੈਅ ਖਾਂਦੇ ਹੋ ..!!

ਮੈਂ ਜਾਤ- ਗੋਤ ਛੁਡਾਈ ਸੀ..
ਤੁਸੀ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਜਾਦੇਂ ਹੋ..!!

ਲਾਲੋ ਲਈ ਮੈਂ ਲੜਿਆ ਸੀ..
ਤੁਸੀ ਭਾਗੋ ਨੂੰ ਜੱਫੀਆਂ ਪਾਈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ..!!

ਰਾਜੇ ਸ਼ੀਹ ਮੁਕੱਦਮ ਕੁੱਤੇ..
ਤੁਸੀ ਤਖਤਾਂ’ ਉੱਪਰ ਬਿਠਾਈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ..!!

ਮੈਂ ਸੱਜਣ ਠੱਗ ਭਜਾਏ ਸੀ..
ਤੁਸੀ ਹਾਰ ਤੇ ਵੋਟਾਂ ਪਾਈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ..!!

ਛੋਡਹਿ ਅੰਨ ਕਰਹਿ ਪਾਖੰਡ ਸਮਝਾਇਆ ਸੀ
ਤੁਸੀ ਖੁਦ ਹੀ ਵਰਤ ਰਖਾਈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ…!!

ਪਹਿਰਾਵਾ ਭੇਸ ਹੀ ਸਿੱਖੀ ਨਹੀਂ..
ਤੁਸੀ ਕਿਹਨੂੰ ਬੁੱਧੂ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ..?

ਸਿਖਿਆ ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਮੰਨੀ ਨਾ..

ਪਰ ਮੇਰੇ ਸਿੱਖ ਕਹਾਈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ.??

ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਾਂ ਦੋਸਤੋ..
ਇਹ ਝੰਜੋੜਨ ਵਾਲਾ ਖ਼ੁਆਬ ਸੀ..
ਸੁਪਨਾ ਸੀ ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ..
ਮੇਰੀ ਜ਼ਮੀਰ ਦੀ ਹੀ ਅਵਾਜ਼ ਸੀ..!!

ਜਿੱਥੇ ਲਾਲਚ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਿਆਰ ਝੂਠਾ ਹੈ

ਫਰੀਦਾ ਜਾ ਲਬੁ ਤਾ ਨੇਹੁ ਕਿਆ ਲਬੁ ਤ ਕੂੜਾ ਨੇਹੁ ॥
ਅੰਗ – ੧੩੭੮

ਜਾ– ਜੇ
ਲਬੁ– ਲਾਲਚ
ਨੇਹੁ– ਪਿਆਰ
ਕਿਆ– ਕਿਵੇਂ
ਕੂੜਾ– ਝੂਠਾ

ਹੇ ਫਰੀਦ! ਜਿੱਥੇ ਲਾਲਚ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿੱਥੇ ਲਾਲਚ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਿਆਰ ਝੂਠਾ ਹੈ।


ਇੱਕ ਵਾਰ ਬਾਬਾ ਬੁੱਲ੍ਹੇ ਸ਼ਾਹ ਇੱਕ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬੈਠੇ ਗੁਲਾਬ ਦੀਆਂ ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਫੇਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਗਾਜਰ ਵੇਚਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਪਿੰਡ ਵਾਲੇ ਲੰਘਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਉਹ ਕੁਝ ਗਾਜਰਾਂ ਖਰੀਦਣ ਲਈ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾਜਰਾਂ ਚੁਣਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ “ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਗਾਜਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿਲਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਚਦੀ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਚੁੱਕਣ ਅਤੇ ਚੁਣਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੈ”।

ਇਸ ਲਈ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਗਾਜਰ ਖਰੀਦਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕ ਸਕਦੇ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਚੁਣ ਸਕਦੇ। ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਆਦਮੀ ਉਸ ਕੋਲ ਗਾਜਰ ਲੈਣ ਆਇਆ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਖੁਦ ਉਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਾਜਰ ਚੁਣੀ! ਬੁੱਲ੍ਹੇ ਸ਼ਾਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ‘ਨਾ ਚੁੱਕਣ ਜਾਂ ਚੁਣਨ‘ ਦੇ ਉਸਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬੁੱਲ੍ਹੇ ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਸਿਰਫ ਗਾਜਰਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥੀਂ ਕਿਵੇਂ ਚੁਣਨ ਦਿੱਤਾ?ਉਸਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਬੁੱਲ੍ਹੇ ਸ਼ਾਹ ਜੀ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਹਿਸਾਬ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।”

ਬੁੱਲ੍ਹੇ ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਆਪਣੀ ਮਾਲਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਵਪਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।”

ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਰਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।

ਮੈਂ

ਹਮ ਬਡ ਕਬਿ ਕੁਲੀਨ ਹਮ ਪੰਡਿਤ ਹਮ ਜੋਗੀ ਸੰਨਿਆਸੀ ॥
ਅੰਗ- ੯੭੪

ਹਮ– ਅਸੀਂ
ਬਡ– ਮਹਾਨ
ਕਬਿ– ਕਵੀ
ਕੁਲੀਨ– ਖ਼ਾਨਦਾਨੀ
ਸੰਨਿਆਸੀ– ਸੰਨਿਆਸੀ

ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਹਾਂ, ਕਵੀ ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਿਰਸੇ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਯੋਗੀ ਹਾਂ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਹਾਂ।


ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਣਗੇ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਫੋਟੋ ਖਿੱਚਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਕਸਰ ਤਸਵੀਰ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਦਿਖਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਅੱਡੀ ਚੁੱਕਦਾ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਤਸਵੀਰ ਵਿੱਚ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਉੱਚਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣਾ ਮੇਰੇ ਸਵੈ-ਮਾਣ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੀ।

ਪਰ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਤਸਵੀਰਾਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ?
ਇਹ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੈਮਰੇ ਤੋਂ ਕਲਿੱਕ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਐਲਬਮ ਵਿੱਚ ਸਟੋਰ ਕੀਤੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਦੇ ਦੇਖਣ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀਆਂ ਸਨ?

ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਤਸਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਉਸ ਚਿੱਤਰ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਦੂਜਿਆਂ ਕੋਲ ਹੋਵੇ।
ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਹਾਂ, ਅਮੀਰ ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਾਂ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਖਾਨਦਾਨ ਤੋਂ ਹਾਂ, ਧਾਰਮਿਕ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਹਉਮੈ ਦੀ ਸੂਚੀ ਬੇਅੰਤ ਹੈ।

ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕਿੰਨਾ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ?
ਉਹ ਤਸਵੀਰਾਂ ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਐਲਬਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਟੋਰ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਕੀ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦੇਖਾਂਗਾ?
ਜੇ ਮੈਂ ਇੰਝ ਕੀਤਾ ਵੀ ਤਾਂ ਕੀ ਫਰਕ ਪਵੇਗਾ?

ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਉੱਚਾ ਦਿਖਣ ਲਈ ਇਹ ਅੱਡੀ ਚੁੱਕਣਾ ਕਿਉਂ?
ਮੇਰੇ ਸਵੈ-ਮਾਣ ਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਰਾਏ ‘ਤੇ ਇੰਨਾ ਨਿਰਭਰ ਕਿਉਂ ਹੋਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ?
ਕੀ ਇਹ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਵੈ ਤੋਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਈਏ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਲਈ ਇੱਕ ਨਕਾਬ ਨਾ ਪਾਈਏ?

ਬਸ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਹੈ… ਅਸੀਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਡੀ ਚੁੱਕਣ ਤੋਂ ਰੁੱਕ ਸਕਦੇ ਸੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਜਾਰੀ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਸੀ।

ਮੋਹ

ਕਬੀਰ ਗੁਰੁ ਲਾਗਾ ਤਬ ਜਾਨੀਐ ਮਿਟੈ ਮੋਹੁ ਤਨ ਤਾਪ ॥
ਅੰਗ- ੧੩੭੪

ਗੁਰੁ ਲਾਗਾ– ਗੁਰੂ ਵਾਲਾ
ਤਬ– ਤਾਂ ਹੀ
ਜਾਨੀਐ– ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਾਂ
ਮਿਟੈ– ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
ਮੋਹੁ– ਮੋਹ
ਤਨ ਤਾਪ– ਰੋਗ

ਹੇ ਕਬੀਰ, ਜਦੋਂ ਅੰਦਰਲੇ ਵਿਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮੋਹ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ।


ਕੁਝ ਕੁ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੋ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਸਾਂਭਣ ਕਰਕੇ ਚਿੜਚਿੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਮਾਪੇ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਧੇਰੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਬਾਲਗ ਬਣਦੇ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੇ ਇਨਸਾਨ ਬਣਨ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਇਸਤਰਾਂ ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਸਾਡੇ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਨਵਾਂ ਕੁਝ ਸਿੱਖਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਿਖਿਆਰਥੀ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਏਅਰ ਕੰਡੀਸ਼ਨਰ ਤੋਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਰੱਖਣਾ ਸਿੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਰੁੱਖ ਸਾਨੂੰ ਹਮਦਰਦੀ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਲਬ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਲੈਕਚਰਾਰ ਅਤੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਗੁਰੂ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ।

ਗੁਰਬਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਗੁਰੂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਸਤਿਗੁਰੂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ। ਤੇਰਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਤੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਸਤਿਗੁਰੂ ਇੱਕ ਅਨੁਭਵ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਬੀਰ ਜੀ ਉਪਰੋਕਤ ਤੁਕ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਜਿੰਨੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਿਰਸਵਾਰਥ ਬਣਦੇ ਹਾਂ , ਓਨਾ ਹੀ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉੱਠਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ।

YOUNG  and  OLD 

ਬਾਰਿਕ ਤੇ ਬਿਰਧਿ ਭਇਆ ਹੋਨਾ ਸੋ ਹੋਇਆ (ਅੰਗ ੪੮੧)
Baarak te birdh bhaya hona so hoya (ang 481)

Baarak – child
Te – from
Birdh – old
Hona – what has to happen
Hoya – has happened

From a child you become old with age; what has to happen, will happen naturally.


Thanks to a dear friend for this beautiful message.

YOUNG  and  OLD 

When young, I was worried about my pumped.
When I am old,
I am worried about my wrinkles.

When I was young,
I was waiting to hold her hand.
When old,
I am waiting for someone to hold my hand.

When young,
I wanted my parents to leave me alone
When I am old
I am worried to be left alone

When I was young,
I hated being advised.
When old,
there is no one around to talk or advise

When young,
I admired beautiful things.
When I am old,
I see beauty in things around me.

When I was young,
I felt I was eternal.
When I am old,
I know soon it will be my turn.

When I was young,
I celebrated the moments.
When I am old,
I am cherishing my memories.

When I was young,
I found it difficult to wake up.
When old,
I find it difficult to sleep.

When I was young,
I wanted to be a heart-throb.
When old,
I am worried when will my heart stop.

At extreme stages of our life,
We worry but we don’t realize,
Life needs to be experienced.

It doesn’t matter whether young or old. Everyone needs to be and with love & loved ones on. You are surely one of these.

A Wonderful Message and a Fact too.”

Intuitive peace arises within

Upjae sehej gyaan matt jaagae (ang 92)

Upjae – arises
Sehej – intuitive peace
Gyaan – wisdom
Matt – intellect
Jaagae – awaken

Intuitive peace arises within and the intellect awakens to spiritual wisdom.


In Ardas there are two terms we use which have a very similar meaning.
One is we ask for bharosa daan ਭਰੋਸਾ ਦਾਨ and the other is visaah daan ਵਿਸਾਹ ਦਾਨ.
Visaah comes from Vishvaas which means trust and bharosa also has similar meaning.

So I guess one stands for faith and the other is about having trust in people.
Both are important factors of positivity. To have faith in things in life, that things will always be okay, is an amazing positive attitude. On the other hand to have trust in people is important building relations.
To always trust that somehow there is goodness in everyone is what keeps humanity sane.

Yet I would warn myself from going into the extreme of both the aspects. When I stop using logic in faith, it can easily turn into blind faith.
Also when I trust everyone blindly, I might be taken for a ride easily.

As they say “In God we trust, our cars we lock”. Having faith and trust and also being logical and conscious can go hand in hand.

It’s not about mistrusting people or not having faith, but about being more logical, more awakened.