Tag: #blog
ਵਿਚਾਰ
ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਰੰਗ ਰੂਪ ,, ਜਾਤ ਪਾਤ ,, ਸਾਡੀ ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਜਹਬ ਦੀ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ,,
ਫਿਰ ਕਿਸ ਦੀ ਵਿਚਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ,,?,,
ਕਰਮੀ ਕਰਮੀ ਹੋਇ ਵੀਚਾਰੁ ॥
ਸਚਾ ਆਪਿ ਸਚਾ ਦਰਬਾਰੁ ॥ ) ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ – ਅੰਗ ੭
ਸਿਰਫ ਸਾਡੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਹੀ ਵਿਚਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ,,
ਕਰਮ ਇੱਕ ਬੀਜ ਹੈ ,,
ਜੀਵਨ ਅੰਤਿਸ਼ਕਰਨ ਇੱਕ ਧਰਤੀ ਹੈ ,,
ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਸੁੱਖ , ਇੱਕ ਫਲ ਨੇ ,,
ਅਗਰ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ , ਤਾਂ ਮੈਂ ਬੀਜ ਕੋਈ ਗਲਤ ਬੀਜ ਬੈਠਾਂ ਹਾਂ ,
ਅਗਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸੁੱਖ ਹੈ ,, ਤਾਂ ਮੈਂ ਬੀਜ ਕੋਈ ਸਹੀ ਬੀਜੇ ਹਨ ,
ਗਿਆਨੀ ਸੰਤ ਸਿੰਘ ਜੀ ਮਸਕੀਨ
ਅਸਲ ਚਿਹਰਾ
ਜਿਨ੍ ਮਨਿ ਹੋਰੁ ਮੁਖਿ ਹੋਰੁ ਸਿ ਕਾਂਢੇ ਕਚਿਆ ॥
ਅੰਗ- ੪੮੮
ਜਿਨ੍- ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ
ਮਨਿ ਹੋਰੁ- ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ
ਮੁਖਿ ਹੋਰੁ- ਜ਼ੁਬਾਨ ਤੇ ਹੋਰ
ਕਾਂਢੇ- ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ
ਕਚਿਆ- ਕੱਚੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਗੱਲ ਹੈ ਪਰ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੀ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਅਲੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਸਰਜੀਕਲ ਮਾਸਕ ਪਹਿਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਹੋਰ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਸੀ। ਕਿਉਂ ਠੀਕ ਹੈ?
ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਝਾਤ ਮਾਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਹਨ।
ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਹਿਚਾਣਿਆਂ ਬਗੈਰ ਅੱਗੇ ਲੰਘ ਗਈ
ਅਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਸਕ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ..
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ‘ਦੂਜੇ ਮਾਸਕ’ ਤੋਂ ਪਰੇ ਚਿਹਰੇ ਪਛਾਣਨ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਹਨ।
ਉਹ ਨਿਮਰਤਾ ਦੇ ਵਿਹਾਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਅਸਲ ਚਿਹਰਾ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਲੁਕਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉੱਪਰੋਂ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ, ਪਰ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਲੁਕਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਹੀਂ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਦੂਜਿਆਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਸਕ ਅਸਲ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੂਸਰਿਆਂ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਜਾਂਚ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਇਹ ਵੇਖਣਾ ਕਿ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹਨ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਮਖੌਟੇ ਨੂੰ ਕੂਟਨੀਤੀ, ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਜਾਂ ਸਮਾਜਕ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਵਜੋਂ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਸਾਨੂੰ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਖੁਦ ਦੇ ਮਾਸਕ ਵੇਖਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਡੀ ਅਸਲੀਅਤ ਬਣ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੁਦ ਦੇ ਸੱਚੇ ਸਵੈ-ਪਛਾਣ ਨੂੰ ਜਾਨਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦੇ ਹਨ।
ਸਾਡੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸੱਚੀ ਹੋਵੇ ਜੋ ਦੂਸਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮੂਰਖ ਨਾ ਬਣਾਵੇ।
ਸਾਡੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਚਾਪਲੂਸੀ ਨਹੀਂ।
ਸਾਡੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਈਮਾਨਦਾਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ।
ਸਰਜੀਕਲ ਮਾਸਕ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਲੋਕ ਸਾਡੇ ਅਸਲ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਣ।
ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ
ਊਚੇ ਉਪਰਿ ਊਚਾ ਨਾਉ ॥
ਅੰਗ- ੫
ਊਚੇ– ਉੱਚੇ
ਉਪਰਿ– ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਪਰ
ਨਾਉ– ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ
ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਵੱਡਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਹ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਫ਼ਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਇਨਾਮ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਨੱਚਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸੰਗੀਤ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਸੰਗੀਤ ਸੁਨਣਾ ਹੀ ਅਨੰਦ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਗੱਲ ਨਾਮ ਜੱਪਣ ਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਮਨਨ ਉਹ ਖੋਜ ਹੈ ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸਮੇਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮੈਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੇ ਉਹ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਤਰਾਂ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਾਲਚ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਰਮਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣ ਲਈ ਪੱਕਾ ਹੋਣਾ ਪਏਗਾ ਕਿ ਲਾਲਚ ਹੀ ਅੰਤਮ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ।
ਇਹ ਖੇਡ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਕੱਪ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਖੇਡ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਮੈਨੂੰ ਉਪਰੋਕਤ ਆਇਤ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਉੱਚੇ ਹੋ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ। ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਸਤੀ ਨਾਲੋਂ ਉੱਚਾ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਭਾਵ ਹੈ ਬ੍ਰਹਮ ਗੁਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬ੍ਰਹਮ ਜੀਵਣ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ।”
ਇਸ ਲਈ ਨਾਮ ਦਾ ਅੰਦਰ ਹੋਣਾ ਜਾਂ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਹੋਣਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਹੈ।
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਉ ਇਸ ਆਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਨਾਮ ਮਿਲੇਗਾ। ਵਿਚਾਰ ਕਰੋ ਕਿ ਜੀਉਣਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਇਨਾਮ ਹੈ।
3 ਬੁਨਿਆਦੀ ਨਿਯਮ
ਹਥੀ ਕਿਰਤਿ ਕਮਾਵਦਾ ਪਗਿ ਚਲੈ ਸੁਜਾਣਾ।।
(ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ, ਪਉੜੀ ੨, ਵਾਰ ੧੮)
ਹਥੀਂ– ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ
ਕਿਰਤਿ ਕਮਾਂਵਦਾ– ਕਿਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ
ਪਗਿ– ਰਾਹ ਉੱਤੇ
ਚਲੈ– ਤੁਰਦਾ ਹੈ
ਸੁਜਾਣਾ– ਸਿਆਣਾ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਕਮਾਉਣ ਲਈ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
“ਪੌਲੋ ਕੋਲੋਹੋ” ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਮਾਰੂਥਲ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਸੀਟੀ ਦੇ ਮੱਠ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਅਬੋਟ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਉਸ ਦੁਪਹਿਰ ਅਬੋਟ ਦੇ ਬਚਨ ‘ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ’ ਬਾਰੇ ਸਨ।
ਬਚਨ ਸੁਣਨ ਦੇ ਬਾਅਦ ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਭਿਕਸ਼ੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਇਹ ਬੜਾ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਪਾਠ ਸੀ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣਾਂਗਾ ਅਤੇ ਅਬੋਟ ਸਿਰਫ ਟਮਾਟਰ, ਸਿੰਚਾਈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਿਥੋਂ ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਉੱਥੇ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰੱਬ ਦਿਆਲੂ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।”
ਭਿਕਸ਼ੂ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: “ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਇਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਹੈ।”
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ ਕਿ “ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੀਆਂ ਮੁਢਲੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਕਿਹੜੀਆਂ ਹਨ?”
ਉਹ 3 ਬੁਨਿਆਦੀ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦੇਣਗੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ “ਕਿਰਤ ਕਰਨਾ, ਨਾਮ ਜਪਣਾ ਅਤੇ ਵੰਡ ਛੱਕਣਾ।”
ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਅਸਾਨ ਲੱਗਣ, ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿਉਣਾ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘਾ ਹੈ।
ਮੈਂ ਇਸ ਅਵਸਰ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਲਵਾਂਗੀ।
ਪਹਿਲਾ ਕਿਰਤ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਕਮਾਓ।
ਉਪਰੋਕਤ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਬੋਟ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਕਮਾਉਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਰੋਤ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਤੇ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਤਰੱਕੀ ਤੇ ਕਰਨੀ ਹੈ।
ਭੀਖ ਨਾ ਮੰਗੋ, ਨਾ ਹੀ ਉਧਾਰ ਲਓ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਚੋਰੀ ਕਰੋ। ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਰਨ ਲਈ ਮਿਹਨਤ ਕਰੋ।
ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਦੇ ਭੱਜਣ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ। “ਰੱਬ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰਮਿਆਨ ਉਹ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋ।”
ਨਿਰੰਤਰ ਕੰਮ ਕਰੋ, ਕਿਰਤ ਕਰੋ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ। ਆਪਣੀ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ ‘ਤੇ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰੋ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਚੇਤ ਰਹੋ।
ਵਿਸ਼ਾ ਕਾਫ਼ੀ ਲੰਮਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨੁਕਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ
ਇਕਿ ਰਤਨ ਪਦਾਰਥ ਵਣਜਦੇ ਇਕਿ ਕਚੈ ਦੇ ਵਾਪਾਰਾ ॥
ਅੰਗ- ੧੪੧
ਇਕਿ– ਕੋਈ
ਰਤਨ– ਰਤਨ
ਵਣਜਦੇ– ਸੌਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ
ਕਚੈ– ਝੂਠ
ਵਾਪਾਰਾ– ਵਪਾਰ
ਕਈ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਸਾਲਾਹ ਰੂਪੀ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਵਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਈ ਦੁਨੀਆ-ਰੂਪ ਕੱਚ ਦੇ ਵਪਾਰੀ ਹਨ।
ਇੱਕ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਦੇ ਦੋ ਲੜਕੇ ਸਨ – ਇੱਕ ਆਸ਼ਾਵਾਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦੂਸਰਾ ਇੱਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾਵਾਦੀ ਸੀ। ਬਸ ਇਹ ਵੇਖਣ ਲਈ ਕਿ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸਮਿਸ ਦੇ ਦਿਨ ਉਸਨੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾਵਾਦੀ ਦੇ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਸ਼ਾਵਾਦੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਮਲ ਦਾ ਢੇਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਉਸ ਰਾਤ ਪਿਤਾ ਨੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾਵਾਦੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਹਫ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
“ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ?” ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।
“ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗੇਮਸ ਮੈਨੂਅਲ ਹਨ… ਮੈਨੂੰ ਬੈਟਰੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ… ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਖਿਡੌਣੇ ਸਾਰੇ ਟੁੱਟ ਜਾਣਗੇ!” ਨਿਰਾਸ਼ਾਵਾਦੀ ਨੇ ਰੋਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।
ਆਸ਼ਾਵਾਦੀ ਬੱਚੇ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਿਆਂ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦਾ ਪਾਇਆ। “ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਖੁਸ਼ ਕਿਉਂ ਹੋ?” ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਆਸ਼ਾਵਾਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ ਕਿ “ਇੱਥੇ ਇੱਕ pony ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ!”
ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਮੌਕੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਬਾਕੀ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅਵਸਰਾਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਸਭ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨਾਲ ਸਭ ਫਰਕ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
“ਅਸਲ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸੌਦਾ ਕਰੋ”, ਗੁਰੂ ਜੀ ਇਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। “ਬੇਕਾਰ ਮਾਰਬਲ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਨਾ ਕਰੋ” ਇਹ ਸਿਰਫ ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਬਦਲਦੇ ਹੋ।
ਦਰਸ਼ਨ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਸੀਸਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਕੁ ਲੋਕ ਹੀ ਇਸਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਸੀਸਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਣਾ ਹੈ ਸਿੱਖੋ। ਆਓ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਘੱਟ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਹੋਣ ਦੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਰੱਖੀਏ। ਮੌਜੂਦ ਚੀਜ਼ਾਂ ‘ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਓ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਹੈ ਉਸ ਲਈ ਉਦਾਸ ਨਾ ਹੋਵੋ ਅਤੇ ਹਨੇਰੀ ਰਾਤ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਸਾਧ ਸੰਗਤ-ਇਕ ਸਵਰਗ
ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਬੈਕੁੰਠੈ ਆਹਿ ॥
ਅੰਗ- ੩੨੫
ਸਾਧਸੰਗਤਿ– ਸਾਧਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ
ਬੈਕੁੰਠੈ– ਸਵਰਗ
ਆਹਿ– ਹੈ
ਸਾਧ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਹੈ।
ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਸੂਫੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।
“ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਗੁਫਾ”
“ਇੱਕ ਦਿਨ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਨੇ ਇੱਕ ਗੱਲਬਾਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ “ਹਨੇਰਾ” ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੁਫਾ ਨੂੰ “ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਚਾਨਣ” ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਗੁਫਾ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਗਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ” ਵਾਹ! ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ। ਹੁਣ ਹੇਠਾਂ ਆਓ ਅਤੇ ਵੇਖੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।”
ਸੂਰਜ ਗੁਫਾ ਵੱਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ “ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਏਥੇ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।”
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤਾਂ ਇਹ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਕੋਨੇ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਗਏ ਇਸ ਲਈ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪਿਆ।
ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਇੱਕ ਹਵਾਲੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ “ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਭੇਜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਜਾਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਧੱਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਹਰ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।”
ਅਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਵਰਗ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਰ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹੋ ਤਾਂ ਨਕਾਰਾਤਮਕਤਾ, ਡਰ ਅਤੇ ਸ਼ੱਕ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਤੁਸੀਂ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਹੀ ਨਰਕ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਰੋਂ ਖੋਖਲੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ ਤਾਂ ਗੁਫਾ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਮਾੜੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਤੇ ਨਾ ਕਿਤੇ ਅਸੀਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਵੋਗੇ।
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਚੱਲੋ।
ਮਨ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕੀ-ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਹਰੇਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਔਖੇ ਪਲ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ , ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਸ ਹੁਣ ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਹੀ ਛੱਡ ਜਾਈਏ ,ਹੁਣ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਲੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ ।
ਪਰ ਸੱਚ ਜਾਣਿਓ! ਇਹ ਔਖੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ । ਹਾਲੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਣ ਦੇ ਹੋਰ ਬੜੇ ਰਾਹ ਹਨ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸੋਚੇ ਹੀ ਨਹੀਂ । ਦੁੱਖਾਂ, ਕਲੇਸ਼ਾਂ, ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਨ ਏਨਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਠੀਕ ਰਾਹ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ। ਔਖੇ ਪਲ ਅਸੀਂ ਸਹਿਜ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕੀਏ ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਮਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਕੁਝ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਵੇਖੀਏ । ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
੧. ਉਸ ਮਾਹੌਲ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀਏ ਜੇ ਲੜਾਈ ਝਗੜਾ ਹੈ ,ਬੋਲ ਬੁਲਾਰਾ ਹੈ ,ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਘਮਾਸਾਨ ਜੰਗ ਜਾਰੀ ਹੈ ਤਾਂ
੧. ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰੀਏ, ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪੁੱਛੀਏ,ਦੱਸੀਏ।
੨. ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਮਿਲਣ ਚਲੇ ਜਾਈਏ।
੩. ਸੈਰ ਕਰਨ ਜਾਈਏ।
੨. ਜੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋਈਏ ਤਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਆਹਰੇ ਲਾਈਏ
੧.ਗੁਰਬਾਣੀ ਪਾਠ ਕਰੀਏ, ਸਹਿਜ ਪਾਠ ਕਰੀਏ, ਕੀਰਤਨ ਕਰੀਏ, ਸੁਣੀਏ।
੨.ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ, ਰਾਮ ਰਾਮ ਲਿਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੇਈਏ।
੩.ਮੁਸਕਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ।
੪. ਲੰਮੇ ਤੇ ਗਹਿਰੇ ਸਾਹ ਲਈਏ।
੩. ਜੇ ਇੰਜ ਵੀ ਗੱਲ ਨਾ ਬਣੀ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਡਾਇਰੀ ਲਿਖੀਏ ਲਿਖੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ…( ਨੰਬਰ ੧,੨,੩ ਕਰਕੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਲਿਖੀਏ ) ਫੇਰ ਕੁਝ ਚਿਰ ਲਈ ਸਿਮਰਨ ਭਗਤੀ ਕਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦੇ ਹੱਲ ਸੋਚੀਏ ਤੇ ਲਿਖੀਏ।
ਹੁਣ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਣਾ ਸਗੋਂ ਹੱਲ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੀਏ ।ਹੱਲ ਮਿਲਣਗੇ, ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲਣਗੇ ।
ਯਾਦ ਰੱਖੀਏ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਸਮੇਂ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਵਾਧੂ ਤਾਕਤ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਰਨ ਫਿਰਨ ਜਾਂ ਸਰੀਰਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਖਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਲਾਉਣਾ ਅਤੇ ਵਾਧੂ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਖਪਤ ਕਰਨਾ ਹੀ ਦੋ ਮੁੱਖ ਰਾਹ ਹਨ, ਔਖੇ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਲਈ।
ਗੁਆਚੀ ਬੱਕਰੀ
ਹਰਿਚੰਦਉਰੀ ਦੇਖਿ ਭੂਲਾ ਕਹਾ ਅਸਥਿਤਿ ਪਾਈਐ ॥
ਅੰਗ-੫੪੮
ਹਰਿਚੰਦਉਰੀ– ਖ਼ਿਆਲੀ ਸ਼ਹਿਰ
ਦੇਖਿ – ਦੇਖ ਕੇ
ਭੂਲਾ – ਕੁਰਾਹੇ ਪੈਣਾ
ਕਹਾ– ਕਿਵੇਂ
ਅਸਥਿਤਿ – ਟਿਕਾਣਾ
ਮਨੁੱਖ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚਲੇ ਖ਼ਿਆਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਰਗੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕੁਰਾਹੇ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਕਦੇ ਵੀ ਪੱਕਾ ਟਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।
ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਣ ਲਈ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵੀਰ ਜੀ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਗੁਆਚੀ ਬੱਕਰੀ
ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਆਲਸੀ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।
ਸਕੂਲ ਜਾਂਦੇ ਦੋ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਗਲ ਜਿਹਾ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੁਆਂਢ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਬੱਕਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ
1, 2 ਅਤੇ 4 ਨੰਬਰ ਬਣਾ ਕੇ ਰੰਗ ਦਿੱਤੇ।
ਉਸ ਰਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੱਕਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਕੂਲ ਦੀ ਇਮਾਰਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖੋਲ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਗੁੰਮ ਜਾਣ।
ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ,
ਜਦੋਂ ਅਧਿਕਾਰੀ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਕੁਝ ਗਲਤ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪੌੜੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬੱਕਰੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਅਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕੁਝ ਬੱਕਰੀਆਂ ਇਮਾਰਤ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਤੁਰੰਤ ਤਲਾਸ਼ੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਗਈ
ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤਿੰਨੋ ਬੱਕਰੀਆਂ ਮਿਲ ਗਈਆਂ।
ਪਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਚਿੰਤਤ ਸਨ ਕਿ ਬੱਕਰੀ ਨੰਬਰ 3 ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਬੱਕਰੀ ਨੰਬਰ 3 ਦੀ ਭਾਲ ਵਿਚ ਬਿਤਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਕੂਲ ਨੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ ਕਲਾਸਾਂ ਬੰਦ ਰੱਖਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਧਿਆਪਕ, ਸਹਾਇਕ, ਗਾਰਡ, ਕੰਟੀਨ ਸਟਾਫ, ਲੜਕੇ ਸਾਰੇ ਬੱਕਰੀ ਨੰਬਰ 3 ਦੀ ਭਾਲ ਵਿਚ ਰੁੱਝੇ ਗਏ, ਜੋ ਕਿ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣੀ ਸੀ।
ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਜਿਹੜੇ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ “ਪੂਰਤੀ ਦੀ ਘਾਟ” ਹੈ। ਦਰਅਸਲ ਉਹ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ, ਗੁੰਮਸ਼ੁਦਾ, ਗੈਰ-ਮੌਜੂਦ ਬੱਕਰੀ ਨੰ .3 ਦੀ ਭਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਜਾਂ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਸੰਬੰਧ, ਨੌਕਰੀ-ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਵਿੱਤ, ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਤੋਂ ਹੋਵੇ……
ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਗ਼ੈਰ ਮੌਜੂਦਗੀ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਜੇ ਸਾਡਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਹੋਵੇ ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉਸ ਬੱਕਰੀ ਨੰਬਰ 3 ਉੱਤੇ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਕੁਰਬਾਨ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ..
ਕਿਸੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਖ ਈਰਖਾ, ਸਵਰਗ ਦੀ ਉਮੀਦ, ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ‘ਤੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰਨਾ ਸਭ ਬੱਕਰੀਆਂ ਨੰ .3 ਹਨ।
ਗੁਰੂ ਜੀ ਇਸ ਨੂੰ ਹਰਚੰਦੌਰੀ ਜਾਂ ਖ਼ਿਆਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹੈ ਪਰ ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਸਦੇ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਨੂੰ ‘ਬਕਰੀ ਨੰਬਰ 3’ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਆਓ ਬੱਕਰੀ ਨੰ .3 ਲਈ ਨਾ ਤਰਸਦੇ ਰਹੀਏ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲਈਏ … ਜੋ ਕਿ ਸਾਡੇ ਹੱਥ ਹੈ।
ਅਤੇ ਗੈਰ-ਮੌਜੂਦ ਕਾਲਪਨਿਕ ਬੱਕਰੀ ਨੰਬਰ 3 ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਬਰਬਾਦ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇਈਏ।
🐐 🐐 ? 🐐
ਮਨ ਦੇ ਰੋਗ
ਸਾਡੇ ਘਰ ਦਾ ਕੂੜਾ, ਕਰਕਟ, ਛਿਲਕੇ, ਜੂਠ, ਮਲ-ਮੂਤਰ ਆਦਿ ਅਨੇਕਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਗੰਦਗੀ ਬਾਹਰ ਕਿਸੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ‘ਰੂੜੀ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ |
ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਗੰਦਗੀ ਗਲਦੀਆਂ ਸੜਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ | ਇਸ ਗਲੀ ਸੜੀ ਰੂੜੀ ਵਿੱਚੋਂ ਭੈਡ਼ੀ ਬਦਬੂ ਜਾਂ ਗੰਦੀ ਹਵਾੜ ਨਿਕਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਅਤਿਅੰਤ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ |
ਇਹ ਰੂੜੀ ਤਾਂ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਅਸੀਂ ਰੋਸੇ ਗਿਲੇ, ਵੈਰ ਅਤੇ ਮਾੜੇ ਖ਼ਿਆਲ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਹਿਜੇ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਇਹ ਸਾਡੀ ਨੀਵੀਂ ਸੋਚ ਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ |
ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਰੂੜੀ ਦੀ ਹਵਾੜ ਦੁਆਰਾ ਜਿਊਂਦੇ ਜੀ ਆਪਣੇ ਮਨ, ਤਨ, ਚਿਤ ਤਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ੍ਹੀ ਬਾਲੀ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ |
ਗੂਝੀ ਭਾਹਿ ਜਲੈ ਸੰਸਾਰਾ ਭਗਤ ਨ ਬਿਆਪੈ ਮਾਇਆ॥ (੬੭੩)
ਅੰਤਰਿ ਕੋ੍ਧੁ ਅਹੰਕਾਰੁ ਹੈ ਅਨਦਿਨੁ ਜਲੈ ਸਦਾ ਦੁਖੁ ਪਾਇ॥ (੧੪੧੫)
ਇਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਇੱਕ ਸਾਨੂੰ ਕਈ ਸਰੀਰਿਕ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਰੋਗ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਅਤਿਅੰਤ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ |
ਗੰਭੀਰ ਸਰੀਰਿਕ ਰੋਗ ਜਿਵੇਂ ਕੈਂਸਰ ਆਦਿ ਦਾ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਡਰ, ਨਫ਼ਰਤ,ਈਰਖਾ, ਨਿੰਦਾ, ਵੈਰ ,ਵਿਰੋਧ, ਬਦਲਾ ਆਦਿ ਗੰਭੀਰ ਮਾਨਸਿਕ ਰੋਗ ਤਾਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਜੀਵ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਵੀ ਨਰਕਮਈ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ |
ਸਰੀਰਿਕ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਪ੍ਰਹੇਜ਼ ਅਤੇ ਦਵਾਈਆਂ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ |
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਸੇ, ਗਿਲੇ, ਵੈਰ ਵਿਰੋਧ ਆਦਿ ਗੰਭੀਰ ਮਾਨਸਿਕ ਬੀਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਵੀ ਪਰਹੇਜ਼ ਅਤੇ ਤਿਆਗ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ , ਪਰ ਰੋੋਸੇੇ ਗਿਲੇ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਅਸੀਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਅਵਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਘੋਟ -ਘੋਟ ਅਥਵਾ ਨਿੰਦਾ ਚੁਗਲੀ ਕਰਕੇ ਸੁਆਦ ਮਾਣਦੇ ਹਾਂ |
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਔਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗੰਦਗੀ ਫੋਲ ਫੋਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਬਦਬੁੂ ਸੁੰਘਦੇ ਤੇ ਮਾਣਦੇ ਹਾਂ | ਇਸ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਮਨ -ਬੁਧੀ -ਚਿਤ ਹੋਰ ਵੀ ਮੈਲਾ ਹੁੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ।
ਸੱਚ ਕੀ ਹੈ? 