ਸਾਧ ਸੰਗਤ-ਇਕ ਸਵਰਗ

ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਬੈਕੁੰਠੈ ਆਹਿ ॥
ਅੰਗ- ੩੨੫

ਸਾਧਸੰਗਤਿ– ਸਾਧਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ
ਬੈਕੁੰਠੈ– ਸਵਰਗ
ਆਹਿ– ਹੈ

ਸਾਧ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਹੈ।


ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਸੂਫੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।
“ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਗੁਫਾ”

“ਇੱਕ ਦਿਨ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਨੇ ਇੱਕ ਗੱਲਬਾਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ “ਹਨੇਰਾ” ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੁਫਾ ਨੂੰ “ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਚਾਨਣ” ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।

ਗੁਫਾ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਗਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ” ਵਾਹ! ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ। ਹੁਣ ਹੇਠਾਂ ਆਓ ਅਤੇ ਵੇਖੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।”

ਸੂਰਜ ਗੁਫਾ ਵੱਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ “ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਏਥੇ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।”


ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤਾਂ ਇਹ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਕੋਨੇ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਗਏ ਇਸ ਲਈ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪਿਆ।

ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਇੱਕ ਹਵਾਲੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ “ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਭੇਜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਜਾਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਧੱਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਹਰ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।”

ਅਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਵਰਗ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਹੈ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਰ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹੋ ਤਾਂ ਨਕਾਰਾਤਮਕਤਾ, ਡਰ ਅਤੇ ਸ਼ੱਕ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਤੁਸੀਂ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਹੀ ਨਰਕ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਰੋਂ ਖੋਖਲੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ ਤਾਂ ਗੁਫਾ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਮਾੜੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਤੇ ਨਾ ਕਿਤੇ ਅਸੀਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਵੋਗੇ।

ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਚੱਲੋ।

ਮਨ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕੀ-ਕੀ ਕਰੀਏ?

ਹਰੇਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਔਖੇ ਪਲ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ , ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਸ ਹੁਣ ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਹੀ ਛੱਡ ਜਾਈਏ ,ਹੁਣ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਲੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ ।


ਪਰ ਸੱਚ ਜਾਣਿਓ! ਇਹ ਔਖੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ । ਹਾਲੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਣ ਦੇ ਹੋਰ ਬੜੇ ਰਾਹ ਹਨ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸੋਚੇ ਹੀ ਨਹੀਂ । ਦੁੱਖਾਂ, ਕਲੇਸ਼ਾਂ, ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਨ ਏਨਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਠੀਕ ਰਾਹ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ। ਔਖੇ ਪਲ ਅਸੀਂ ਸਹਿਜ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕੀਏ ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਮਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਕੁਝ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਵੇਖੀਏ । ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।


੧. ਉਸ ਮਾਹੌਲ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀਏ ਜੇ ਲੜਾਈ ਝਗੜਾ ਹੈ ,ਬੋਲ ਬੁਲਾਰਾ ਹੈ ,ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਘਮਾਸਾਨ ਜੰਗ ਜਾਰੀ ਹੈ ਤਾਂ
੧. ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰੀਏ, ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪੁੱਛੀਏ,ਦੱਸੀਏ।
੨. ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਮਿਲਣ ਚਲੇ ਜਾਈਏ।
੩. ਸੈਰ ਕਰਨ ਜਾਈਏ।


੨. ਜੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋਈਏ ਤਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਆਹਰੇ ਲਾਈਏ
੧.ਗੁਰਬਾਣੀ ਪਾਠ ਕਰੀਏ, ਸਹਿਜ ਪਾਠ ਕਰੀਏ, ਕੀਰਤਨ ਕਰੀਏ, ਸੁਣੀਏ।
੨.ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ, ਰਾਮ ਰਾਮ ਲਿਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੇਈਏ।
੩.ਮੁਸਕਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ।
੪. ਲੰਮੇ ਤੇ ਗਹਿਰੇ ਸਾਹ ਲਈਏ।


੩. ਜੇ ਇੰਜ ਵੀ ਗੱਲ ਨਾ ਬਣੀ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਡਾਇਰੀ ਲਿਖੀਏ ਲਿਖੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ…( ਨੰਬਰ ੧,੨,੩ ਕਰਕੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਲਿਖੀਏ ) ਫੇਰ ਕੁਝ ਚਿਰ ਲਈ ਸਿਮਰਨ ਭਗਤੀ ਕਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦੇ ਹੱਲ ਸੋਚੀਏ ਤੇ ਲਿਖੀਏ।

ਹੁਣ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਣਾ ਸਗੋਂ ਹੱਲ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੀਏ ।ਹੱਲ ਮਿਲਣਗੇ, ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲਣਗੇ ।

ਯਾਦ ਰੱਖੀਏ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਸਮੇਂ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਵਾਧੂ ਤਾਕਤ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਰਨ ਫਿਰਨ ਜਾਂ ਸਰੀਰਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਖਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਲਾਉਣਾ ਅਤੇ ਵਾਧੂ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਖਪਤ ਕਰਨਾ ਹੀ ਦੋ ਮੁੱਖ ਰਾਹ ਹਨ, ਔਖੇ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਲਈ।

ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਮਨ (ਕੋਲਾ)

ਕੋਇਲੇ ਪਾਪ ਪੜੇ ਤਿਸੁ ਊਪਰਿ ਮਨੁ ਜਲਿਆ ਸੰਨੀ੍ ਚਿੰਤ ਭਈ ॥
ਅੰਗ-੯੯੦

ਕੋਇਲੇ – ਕੋਲਾ
ਪਾਪ – ਪਾਪ
ਤਿਸੁ ਊਪਰਿ – ਉਸ ਉੱਪਰ
ਜਲਿਆ – ਸੜ ਗਿਆ
ਸੰਨ੍ਹ੍ਹੀ – ਚਿਮਟਾ
ਚਿੰਤ – ਚਿੰਤਾ

ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਇੱਕ ਭਖਦੇ ਹੋਏ ਕੋਲੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਉਹ ਚਿਮਟਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਖਰਾਬ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।


ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ‘ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦਾ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਗਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪਾਉਣ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।

ਰੁਮਿਨੇਸ਼ਨ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕਿਰਿਆ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

“ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਅਜਿਹਾ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ?

“ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ?”

“ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਕੰਮ ਇੰਨਾ ਅਸਾਨ ਕਿਉਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ?”

ਇਸ ਤਰਾਂ ਸੋਚਣਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਜਾਂ ਹੱਲ-ਅਧਾਰਤ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਹ ਬਸ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚਿੰਤਾ ਜਾਂ ਸਵੈ-ਤਰਸ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ।

ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਕ ਵਾਤਾਵਰਣ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ – ਸੈਰ ਕਰੋ ਜਾਂ ਬਾਹਰ ਬੈਠੋ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਨਾ ਮਿਲੇ ਪਰ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਧਿਆਨ ਬੁਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਕਲਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਬਦਲਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ।

ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰੋ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਦੇ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਚੁੱਕੋ। ਅਰਥਾਂ ਸਮੇਤ ਗੁਰਬਾਣੀ ਪੜ੍ਹੋ। ਇਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਫ਼ਲਸਫ਼ਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਦਲ ਦੇਵੇਗਾ।

ਜਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਲਚਸਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਸੰਗੀਤ ਸੁਣੋ ਅਤੇ ਕੋਈ ਕਾਮੇਡੀ ਦੇਖੋ।
ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ “ਰੂਮੀਨੇਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੋਚਣ ਦੀ ਕਲਾ ਬਦਲਣੀ ਪਵੇਗੀ।”

ਇੱਕ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਮਨ ਲਾਲ ਗਰਮ ਚਾਰਕੋਲ ਦੀ ਥਾਲੀ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਬਲਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਰਾਖ ਵਾਂਗ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ।

ਇੱਕ ਖਿਆਲ

ਅੱਜ ਬੈਠੇ ਬੈਠੇ ਇੱਕ ਖਿਆਲ ਆਇਆ ,


ਸੱਜਣ ਠੱਗ, ਭੂਮੀਆ ਚੋਰ, ਵਲੀ ਕੰਧਾਰੀ, ਕੌਡਾ ਰਾਖਸ਼ ਕਿੰਨੇ ਕੋਮਲ ਦਿਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋਣਗੇ ਜੋ ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਸੱਟ ਨਾਲ ਹੀ ਸਿੱਧੇ ਰਾਹ ਤੇ ਆ ਗਏ ।


ਪਰ ਮੈਂ ਕਿੰਨੀ ਪੱਥਰ ਦਿਲ ਹਾਂ?

ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਚ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੀ ਬਾਣੀ ਦੇ ਬੋਲ ਗੂੰਜਦੇ ਨੇ ,ਬਾਵਜੂਦ ਮੇਰੇ ਤੇ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ।

ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਾਕਾਰਾਤਮਕ ਖ਼ਿਆਲ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ।

ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਨਾ

ਉਲਾਹਨੋ ਮੈ ਕਾਹੂ ਨ ਦੀਓ ॥
ਅੰਗ-੯੭੮

ਉਲਾਹਨੋ – ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ
ਮੈ – ਮੈਂ
ਕਾਹੂ – ਕਿਸੇ ਲਈ
ਨ ਦੀਓ – ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ

ਮੈਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।


2008 ਵਿੱਚ ਰਾਬਰਟ ਪੈਟੀਸਨ ਅਦਾਕਾਰ ਦਾ ਇੱਕ ਸਟਾਲਕਰ ਸੀ ਉਸਦਾ ਪਿੱਛਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਬਾਹਰ ਡੇਰਾ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਪੇਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਲੜਕੀ ਨਿੱਤ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਉਸਦੇ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਦੇ ਬਾਹਰ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈ।

ਅਦਾਕਾਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮਝਾਇਆ ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਾ ਹਿੱਲੀ। ਉਸਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਰਾਤ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਅਦਾਕਾਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਇੰਨੀਆਂ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਕਿ ਉਹ ਕੁੜੀ ਤੰਗ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਕੇ ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਈ।

ਮੈਂ ਇਸ ਕਿੱਸੇ ਨੂੰ ਦਿਲਚਸਪ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਕਦੇ ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੋਜਨਾ ਵਜੋਂ ਵਰਤ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਬਸ ਆਪਣੀ ਆਦਤ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਇਹ ਮਾਇਨੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਕਿ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਗਾਇਬ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਆਦਤ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਰ ਸ਼ਿਕਾਇਤਕਰਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਭੜਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ।

ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਅਦਾਕਾਰ ਨੇ ਸਟਾਲਕਰ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਉਵੇਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਜ਼ੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।

ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰੋ। ਜਾਂ ਤਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਬਦਲੋ ਜਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧੋ ਪਰ ਕਦੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨਾ ਕਰੋ।
ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ ਸਵੈ-ਤਰਸ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੀੜਤ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹੋ।

ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਬਣੋ, ਜੋ ਹੱਲ ਲੱਭਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਜੀਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਬਹਿਸ ਕਰਨਾ

ਝਗਰੁ ਕੀਏ ਝਗਰਉ ਹੀ ਪਾਵਾ ॥
ਅੰਗ-੩੪੧

ਝਗਰੁ – ਬਹਿਸ
ਕੀਏ – ਕਰਨ ਨਾਲ
ਝਗਰਉ – ਲੜਾਈ
ਪਾਵਾ– ਮਿਲਦੀ ਹੈ

ਬਹਿਸ ਕਰਕੇ ਬਸ ਅਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਹੀ ਮੁੱਲ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਬਹਿਸ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ।


ਗਰਮ ਬਰਤਨ ਜਾਂ ਕੜਾਹੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵੇਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੱਥ ਢੱਕ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਸੜ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਔਲਿਕ ਆਈਸ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ

“ਇੱਕ ਤਰਕਪੂਰਨ ਦਲੀਲ ਜਾਂ ਬਹਿਸ ਕਰਨ ਦੀ ਕੁੰਜੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਦਲੀਲ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇਈਏ ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਵੱਖਰੇ ਹੋਣ।”

ਕਈ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਬਹਿਸ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਹਿਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਕਈ ਵਾਰੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਜਿਸ ਵਿਸ਼ੇ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਲੜ ਰਹੇ ਹੋ ਉਹ ਬਹਿਸ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹੀ ਬਹਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਸਿੱਟਾ ਨਹੀਂ ਕੱਢ ਸਕਦੇ।

ਧਰਮ, ਫਿਲਾਸਫ਼ੀ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਅਜਿਹੇ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਵਿਸ਼ੇ ਹਨ ਜੋ ਗਰਮ ਭਾਂਡੇ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ।

ਇੱਕ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਜਾਓ, ਰੁਕੋ ਅਤੇ ਉਹ ਬਹਿਸ ਵਾਲੇ ਮੁੱਦੇ ‘ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲੋ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਜਿਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਉਹ ਵਧੇਰੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਾ?

ਸਹੀ ਅਤੇ ਗ਼ਲਤ ਦੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਸੰਤੁਲਿਤ ਨਤੀਜੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਕਰਨ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਬਹਿਸ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕਰਕੇ ਬਹਿ ਜਾਵੋਗੇ।

ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਸਥਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਜਿੱਠਣ ਲਈ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਢਾਲ ਪਹਿਨਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ।