ਸੁਖੀਏ ਕਉ ਪੇਖੈ ਸਭ ਸੁਖੀਆ ਰੋਗੀ ਕੈ ਭਾਣੈ ਸਭ ਰੋਗੀ ॥
ਅੰਗ- ੬੧੦

ਸੁਖੀਏ– ਸੁਖੀ
ਪੇਖੈ– ਦਿਖਦਾ ਹੈ
ਸਭ– ਸਾਰੇ
ਰੋਗੀ– ਰੋਗੀ
ਭਾਣੈ– ਅਨੁਸਾਰ

ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਿਮਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਹਰ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰ ਹੈ।

---

ਰਾਬਰਟ ਬ੍ਰਾੱਲਟ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: “ਖੁਸ਼ ਰਹੋ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਬਣ ਆਵੇਗਾ।”

ਇਸ ‘ਤੇ ਜੋੜ ਕੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ, “ਦੁਖੀ ਹੋਵੋ ਤਾਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਸੁਭਾਵਕ ਪੈਦਾ ਹੋਣਗੇ ।”

ਸੁਖੀਏ ਕਉ ਪੇਖੈ ਸਭ ਸੁਖੀਆ – ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸੋਚਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਇੱਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਹਰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।” ਪਰ ਅੱਜ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ, “ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਦਾ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਹੈ।”

ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ। ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨਾ ਇਸ ਤਰਾਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਨੀ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਉਤਰਾਅ ਚੜਾਅ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਵਾਪਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸੁਖੀਏ ਕਉ ਪੇਖੈ ਸਭ ਸੁਖੀਆ…. ਇਥੇ ਪੇਖੈ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ‘ਵੇਖਣਾ’। ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ, ਇਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ।

ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬਰਕਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਅਸੀਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਪਰ ਕਦੇ ਕਦੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਮੌਜੂਦਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਸਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ।

ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ “ਖੁਸ਼ ਰਹੋ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਬਣ ਆਵੇਗਾ” ਕਹਾਵਤ ਪਸੰਦ ਹੈ।

ਹਾਲਾਤ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਈ ਢੰਗ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਵਾਰ ਚੰਗੇ, ਕਈ ਵਾਰ ਮਾੜੇ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਦਲਣ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਧਾਰਣਾ ਵਧੇਰੇ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਬਣ ਜਾਵੇ। ਵਧੇਰੇ ਖੁਸ਼, ਵਧੇਰੇ ਧੰਨਵਾਦੀ ਬਣੋ।

ਪ੍ਰਸ਼ਨ:- ਹੋਲੇ ਮਹੱਲੇ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ?
ਉੱਤਰ:-ਹੋਲੇ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਹਮਲਾ ਕਰਨਾ
ਅਤੇ ਮਹੱਲੇ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ..

ਪ੍ਰਸ਼ਨ:-ਹੋਲਾ ਮਹੱਲਾ ਕਦੋਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ?
ਉੱਤਰ:- ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਵੱਲੋਂ ਮੁਰਦਾ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਭਾਰਤੀ ਖਲਕਤ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇ ਜਾਬਰ ਤੇ ਜਾਲਮ ਹਾਕਮਾਂ ਖਿਲਾਫ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਨ ਤੇ ਕੌਮ ‘ਚ ਜੋਸ਼ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪੁਰਾਤਨ ਹੋਲੀ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਰੂਪ ਦੇ ਕੇ 1701 ਈ: ‘ਚ ਹੋਲੇ ਮਹੱਲੇ ਦੀ ਪ੍ਰੰਪਰਾ ਆਰੰਭ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਲਸਾਈ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਦੋ ਮਨਸੂਈ ਦਲਾਂ ‘ਚ ਸਾਸ਼ਤਰ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਜੰਗੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਕਰਵਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਤੇ ਚੰਗਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ।

ਪ੍ਰਸ਼ਨ:- ਹੋਲਾ-ਮਹੱਲਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ?
ਉੱਤਰ:-ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਖ਼ਾਲਸੇ ਨੂੰ ਯੁੱਧ-ਵਿੱਦਿਆ ਵਿਚ ਪ੍ਰਬੀਨ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਤਿਉਹਾਰ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਸੂਰਮਤਾਈ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ। ਮਹੱਲਾ ਇਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਮਸਨੂਈ ਲੜਾਈ ਹੈ, ਪੈਦਲ ਅਤੇ ਘੋੜ-ਸਵਾਰ ਸ਼ਸਤਰਧਾਰੀ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਦਲ ਬਣਾ ਕੇ ਇਕ ਖਾਸ ਹਮਲੇ ਦੀ ਥਾਂ ‘ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਆਪ ਇਸ ਮਸਨੂਈ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਲੋੜੀਂਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਜਿਹੜਾ ਦਲ ਜੇਤੂ ਹੁੰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੀਵਾਨ ਵਿਚ ਸਿਰੋਪਾਓ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਘੋੜਸਵਾਰੀ ਤੇ ਗਤਕੇਬਾਜ਼ੀ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਦੇਖਣਯੋਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।ਇਸ ਮੌਕੇ ਦੀਵਾਨ ਸਜਦੇ, ਕਥਾ ਕੀਰਤਨ ਹੁੰਦਾ, ਬੀਰਰਸੀ ਵਾਰਾਂ ਗਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜੀ ਕਵਾਇਦਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਵਿਚ ਖੁਦ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੁੰਦੇ ਅਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਧਾਉਂਦੇ।

ਪ੍ਰਸ਼ਨ:- ਹੋਲੇ ਮਹੱਲੇ ਨੂੰ ਅਰੰਭ ਕਰਨ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਕੀ ਨਿਕਲਿਆ?
ਉੱਤਰ:- ਸ੍ਰੀ ਆਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਹੋਲਾ ਮਹੱਲਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮਨਾਏ ਜਾਂਦੇ ਜੰਗਜ਼ੂ ਤਿਉਹਾਰ ‘ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਅਭਿਆਸ ਰੂਪੀ ਮਸਨੂਈ ਲੜਾਈਆਂ ਨੇ ਭਾਰਤੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨੋਬਲ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ। ਲੋਕ ਕਾਇਰਤਾ ਭਰੇ ਮਾਹੌਲ ‘ਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਇਸ ਉਤਸਵ ਵਿਚ ਧੜਾ-ਧੜ ਬੜੇ ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਸਜ ਧਜ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲੱਗੇ।

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਛਤੀਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਖਾਹਿ ॥ ਤਿਸੁ ਠਾਕੁਰ ਕਉ ਰਖੁ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥
ਅੰਗ- ੨੬੯

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ– ਜਿਸਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ
ਛਤੀਹ– 36, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ
ਅੰਮ੍ਰਿਤ– ਪਕਵਾਨ
ਖਾਹਿ– ਖਾਂਦੇ ਹੋ
ਠਾਕੁਰ– ਪ੍ਰਭੂ
ਰਖੁ– ਰੱਖੋ
ਮਾਹਿ– ਅੰਦਰ

ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸਦਾ ਦਿੱਤਾ ਕੁਝ ਖਾਂਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰੋ।

---

ਕਈ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਗੱਲ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਗਿਆਨ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਹੈ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਮਾਂ ਅਸੀਂ ਕਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ।
ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਸਿਰਫ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਬੁੜਬੁੜ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਗਾਇਬ ਹੈ।

ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਠੀਕ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਬਾਅਦ, ਪੂਰੇ ਇਲਾਕੇ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਲਾਈਟ ਵਾਪਸੀ ਦਾ ਕੋਈ ਸੰਕੇਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਬਾਹਰ ਮੱਛਰ ਬਹੁਤ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਸਨ ਅਤੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਮੀ ਇੱਕ ਕਾਤਲ ਬਣ ਗਈ ਸੀ।

ਬਸ ਇਸ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਹੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਅਹਿਸਾਸ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ ਕਿ ਅਸੀਂ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਕਦੇ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣੇ।
ਸਕੂਲ ਅਤੇ ਕਾਲਜ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਿਜਲੀ ਕੱਟਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਨਿਯਮਿਤ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਦਤ ਸੀ।

ਕੀ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈਆਂ ਬਰਕਤਾਂ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਦਾ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ?

ਕੀ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਦਿਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਨੂੰ ਬਰਕਤ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੌਸ਼ਨੀ ਆਉਂਦੀ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ?

ਸਾਡੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰ, ਦੋਸਤ, ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਸੂਚੀ ਬੇਅੰਤ ਹੈ ।

ਸੁਖਮਨੀ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ‘ਪ੍ਰਸਾਦ’ ਜਾਂ ‘ਅਸੀਸਾਂ’ ਬਾਰੇ ਪੂਰੀ ਅਸ਼ਟਪਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸਮਾਂ ਕੱਢੀਏ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਅਸ਼ਟਪਦੀ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹੀਏ ਅਤੇ ਹਰ ਅਣਜਾਣ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਧੰਨਵਾਦੀ ਬਣੀਏ।

ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਅਸੀਸਾਂ ਇਸ ਅਸ਼ਟਪਦੀ ਵਿੱਚ ਸੂਚੀਬੱਧ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪੜ੍ਹੋ।

ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਅਸੀਸ ਮਿਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ।

ਉਰਝੀ ਤਾਣੀ ਕਿਛੁ ਨ ਬਸਾਇ ॥
ਅੰਗ- ੧੩੩੦

ਉਰਝੀ– ਉਲਝੀ ਹੋਈ
ਤਾਣੀ– ਡੋਰ
ਕਿਛੁ ਨ ਬਸਾਇ– ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਡੋਰਾਂ ਇੰਨੀਆਂ ਉਲਝੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੇ।

---

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੇਵੱਸ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ।

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਾ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਸਾਰੇ ਕਾਰੋਬਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾਉਂਦੇ, ਬਸ ਉਡੀਕ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ…

ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਮਾਗ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਤੰਦਰੁਸਤ ਰਹਿਣ ਵਿੱਚ ਨਾਕਾਮਯਾਬ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਤਬਾਹੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ‘ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਸਦਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਦੇਖ ਕੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਬਦਲਣ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।

ਕਈ ਵਾਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਡੋਰਾਂ ਇੰਨੀਆਂ ਉਲਝੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬੇਵੱਸ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ।

ਪਰ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੋਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਨੀ ਪਏਗੀ।

ਤੁਸੀਂ ਬੇਵੱਸ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਵੀ ਆਸ਼ਾਵਾਦੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਯਾਦ ਰੱਖੋ ਰਾਤ ਲੰਬੀ ਭਾਵੇਂ ਹੋਵੇ ਪਰ ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹੇਗਾ।

ਯਾਦ ਰੱਖੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਅਜੇ ਵੀ ਰੱਬ ਦੇ ਧੰਨਵਾਦੀ ਹੋਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਹਨ।

ਯਾਦ ਰੱਖੋ ਕਿ ਹਾਲਾਤ ਓਨੇ ਮਾੜ੍ਹੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜਿੰਨਾ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਰੂਪ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਹਿਲੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਯਾਦ ਰੱਖੋ ਕਿ ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਅਤੇ ਸਕਾਰਾਤਮਕਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਬਿਹਤਰ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

ਥਿਤੀ ਵਾਰ ਸੇਵਹਿ ਮੁਗਧ ਗਵਾਰ ॥
ਅੰਗ- ੮੪੩

ਥਿਤੀ– ਤਰੀਕ
ਵਾਰ– ਦਿਨ
ਸੇਵਹਿ– ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੇ
ਮੁਗਧ– ਮੂਰਖ
ਗਵਾਰ– ਅਨਪੜ੍ਹ

ਉਹ ਲੋਕ ਮੂਰਖ ਅਤੇ ਅਨਪੜ੍ਹ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਦਿਨ ਜਾਂ ਤਰੀਕਾਂ ਉੱਤੇ ਚੰਗੇ, ਮਾੜੇ ਸ਼ਗਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।

---

ਮੇਰੀ ਮਿਡ ਈਅਰ ਪ੍ਰੀਪ ਮੈਡੀਕਲ ਪ੍ਰੀਖਿਆਵਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਅਸੀ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਸੀ।

ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਜੋਤਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਪਾਅ ਲੱਭ ਕੇ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸਨੇ ਸਾਡੀਆਂ ਜਨਮ ਤਰੀਕਾਂ ਅਤੇ ਅੰਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਗ੍ਰਹਿ ਇਕਸਾਰ ਨਹੀਂ ਹਨ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ।

ਮੇਰੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਇਕੱਲਾ ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੱਚ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਕਾਰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ, “ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਲੋਕ ਸੱਚ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦੇ। ਜਦ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਹਿਭਾਗੀਆਂ ਨਾਲ ਬਦਸਲੂਕੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਬਚਾ ਸਕਦੇ।

ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਮਦਨੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਖਰਚਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਰ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਲੋਕ ਚਮਤਕਾਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੱਲ ਨਹੀਂ।

ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਕਿ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹਨ।
ਕੁਝ ਦਿਨ ਮਾੜੇ ਹੋਣ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਜਨਮ ਤਰੀਕ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹੋ?

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਉਮੈ ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੇਗੀ ਕਿ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸਭ ਹੋਇਆ ਹੈ।”

ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਬਦਲ ਸਕਦੇ।

“ਫਿਰ ਲੋਕ ਸਧਾਰਣ ਸੱਚ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ?” ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।

“ਕਿਉਂਕਿ ਲੋਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਭਿਆਸ ਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਨਤੀਜੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਬਿਲਕੁਲ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹੋ।
ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੀਤੇ ਨੂੰ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਪੇਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਮ੍ਹਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੇਖੋ?
ਹਰ ਕੋਈ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।”

ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਦੱਸੀ ਕਿ, “ਇਹ ਗੱਲ ਬਸ ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਸਰਦਾਰ ਜੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਆਖਰਕਾਰ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਹੈ।” 😊

ਸੁਕ੍ਰਿਤੁ ਕਰਣੀ ਸਾਰੁ ਜਪਮਾਲੀ ॥
ਅੰਗ- ੧੧੩੪

ਸੁਕ੍ਰਿਤੁ– ਚੰਗੀ ਕਿਰਤ
ਕਰਣੀ– ਕਰਨੀ
ਸਾਰੁ– ਸ੍ਰੇਸ਼ਟ
ਜਪਮਾਲੀ– ਮਾਲਾ

ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਟ ਮਾਲਾ ਹੈ।

---

ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਦਾ ਤੂਫਾਨ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਚਾਲਕ ਦਲ ਦੇ 20 ਮੈਂਬਰ ਘਬਰਾ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੂਸਰੇ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।

ਪਰ ਕਪਤਾਨ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ ਅਤੇ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਲਈ ਮਾਰਗ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜਹਾਜ਼ ਤੂਫਾਨ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ।
ਸਵੇਰੇ, ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਲੜਕਾ ਕਪਤਾਨ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਪੁੱਛਿਆ।

ਕਪਤਾਨ ਨੇ ਬੜੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਕਿ, “ਮੈਂ ਤੂਫ਼ਾਨੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹਵਾਵਾਂ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਬਦਲਣ ਜਾਂ ਤੂਫਾਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਦੇ ਅਸਮਰੱਥ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜਹਾਜ਼ ਬਚੇਗਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਪਰ ਮੈਂ ਓਹੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੀ ਉਹ ਸੀ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਦਾ ਚੱਕਰ ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਸੀ।

ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੇਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਣ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਨਾ ਡਿੱਗਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ।
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਮੁੱਢਲੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਹੋਵੇ ਪਰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਕਰੋ।
ਕੁਝ ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਨ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ।

ਜੀਵਨ ਵੀ ਇਹੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਿਰਫ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੀ ਚਿੰਤਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਡੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਅਕਸਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ ਉਹ ਹੈ ਉਹ ਕੰਮ ਜੋ ਸਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਡੇ ਦਿਮਾਗ ਦਾ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਜੋ ਅਸੀਂ ਅਸੀਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਵਰਤਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਕਾਰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਹਰੇਕ ਕੰਮ ਜੋ ਅਸੀਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਉਹ ਕੰਮ ਸਾਡੇ ਹੱਥ ਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਹੈ।

ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਾਡੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਵਾਹ ਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਹ ਕਰਕੇ ਦਿਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਹਨ ਸਾਡੇ ਕਰਮ। ਬਾਕੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਬ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।

ਕਿਆ ਤੂ ਸੋਚਹਿ ਕਿਆ ਤੂ ਚਿਤਵਹਿ ਕਿਆ ਤੂੰ ਕਰਹਿ ਉਪਾਏ ॥
ਅੰਗ- ੧੨੬੬

ਕਿਆ– ਕੀ
ਸੋਚਹਿ– ਸੋਚਦਾ ਏ
ਚਿਤਵਹਿ– ਚਿੰਤਾ
ਉਪਾਏ– ਹੱਲ

ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ,ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਹੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸਹਾਈ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪ ਬਣਦਾ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?

---

ਇੱਕ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਪੇਸ਼ਾ ਕੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ, “ਮੈਂ ਇੱਕ ਸੰਪਾਦਕ ਹਾਂ।”

ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਤਰੇ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ, “ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਸੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਸੰਪਾਦਕ ਹੋ?”

ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਰੱਖਿਆਤਮਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਸੰਪਾਦਕ ਹਾਂ।”

ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਕਿ, “ਖੈਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਸੀ ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿਚ ਇਕ ਕਹਾਣੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ।

ਕੁਝ ਵਿਚਾਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਬਾਰੇ ਬਣਾ ਲਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਤਰਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਵਲੋਂ ਇੱਕ ਸਤਾਏ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੀੜਤ ਵਜੋਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।

ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਸਿਰਫ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਾਈਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੰਪਾਦਿਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ “ਉਹ ਇੰਨੇ ਚਿੰਤਤ ਕਿਉਂ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਸਕਦੇ?”
ਇਸ ਸੋਚ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨ ਲਈ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।

ਉਸ ਚਿੰਤਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਸੰਪਾਦਕ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹਨ।

ਨਕਾਰਾਤਮਕਤਾ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਤਰਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਣ ਲਈ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ।

ਇੱਕ ਸਲਾਹਕਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੀ ਬਕਵਾਸ ਨਾਲ ਨਿਪਟਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਆਖਰਕਾਰ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਸੰਪਾਦਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ … “

ਨਾਨਕ ਕਚੜਿਆ ਸਿਉ ਤੋੜਿ ਢੂਢਿ ਸਜਣ ਸੰਤ ਪਕਿਆ ॥
ਅੰਗ- ੧੧੦੨

ਕਚੜਿਆ– ਕੱਚਿਆਂ
ਸਿਉ– ਨਾਲ
ਤੋੜਿ– ਤੋੜ ਕੇ
ਢੂਢਿ– ਲੱਭੋ
ਸਜਣ– ਮਿੱਤਰ
ਸੰਤ– ਸੰਤ
ਪਕਿਆ– ਪੱਕੇ

ਹੇ ਨਾਨਕ! ਮਾਇਆ ਦੇ ਆਸਰੇ ਪ੍ਰੀਤ ਪਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਗੰਢ ਪੱਕੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਸੋ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਪ੍ਰੀਤ ਤੋੜ ਲੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਕੱਚੀ ਹੈ। ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਦੀ ਅਤੇ ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਪੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

---

ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਵੀਰਜੀ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ|

ਸ਼ਰਾਰਤ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਲਾਸ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਕਾਗਜ਼ ਚਿਪਕਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ “ਮੈਂ ਮੂਰਖ ਹਾਂ” ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਬਾਕੀ ਕਲਾਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੋਈ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ..

ਗਣਿਤ ਦੀ ਕਲਾਸ ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਬੋਰਡ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ।

ਸਟਿੱਕਰ ਵਾਲੇ ਮੁੰਡੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸਦਾ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਣਜਾਣ ਹਾਸਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਬੋਰਡ ਵੱਲ ਤੁਰਿਆ ਅਤੇ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਹੱਲ ਕੱਢ ਕੇ ਆ ਗਿਆ।

ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਕਲਾਸ ਨੂੰ ਉਸ ਲਈ ਤਾੜੀਆਂ ਮਾਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੋਂ ਕਾਗਜ਼ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਕਾਗਜ਼ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਸਹਿਪਾਠੀ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚਿਪਕਾਇਆ ਸੀ।”

ਤਦ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਬਾਕੀ ਕਲਾਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ:

ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੌਰਾਨ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੀ ਤਰੱਕੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੰਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਲੇਬਲ ਲਗਾਉਣਗੇ।

ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਹਿਪਾਠੀ ਨੂੰ ਕਾਗਜ਼ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਾ ਹੁੰਦਾ।

ਤੁਹਾਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਲੇਬਲਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਮੌਕੇ ਨੂੰ ਪਕੜਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਸਿੱਖਣ, ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ।

“ਦੂਜਾ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਕੋਲ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਸਟਿੱਕਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਦੇਵੇ।

ਇਹ ਮਾਇਨੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕਿੰਨੇ ਦੋਸਤ ਹਨ – ਇਹ ਉਹ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ।

ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਅਜਿਹੇ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਹਨ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੇ ਬਚਾਉਣ, ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਚੰਗੇ ਹੋ।”