*ਕੀਆ ਨ ਜਾਣੈ ਅਕਿਰਤਘਣ ਵਿਚਿ ਜੋਨੀ ਫਿਰਤੇ ॥*
ਅੰਗ- ੩੧੭

*ਕੀਆ*- ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ
*ਨ ਜਾਣੈ*- ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ
*ਅਕਿਰਤਘਣ*- ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ
*ਵਿਚਿ*- ਵਿੱਚ
*ਜੋਨੀ*- ਜੂਨਾਂ ਦੇ
*ਫਿਰਤੇ*- ਭਟਕਦੇ ਹਨ


*ਜੋ ਲੋਕ ਰੱਬ ਦੀਆਂ ਬਖਸ਼ੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਜੂਨਾਂ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।*

——–

*ਚੇਤਨ ਭਗਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੇਸਬੁੱਕ ਪੋਸਟ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕਹਾਣੀ ਲਿਖੀ ਹੈ।*

ਇੱਕ ਰਾਤ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਆਪਣੀ ਦੁਕਾਨ ਬੰਦ ਕਰਨ ਹੀ ਵਾਲਾ ਸੀ ਕਿ ਇਕ ਕੁੱਤਾ ਦੁਕਾਨ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।

ਇਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੈਗ ਸੀ। ਬੈਗ ਵਿਚ ਖਰੀਦਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਲਿਸਟ ਅਤੇ ਪੈਸੇ ਸਨ।
ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਨੇ ਪੈਸੇ ਲੈ ਲਏ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਬੈਗ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਕੁੱਤਾ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਬੈਗ ਚੁੱਕ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰ ਪਿਆ ਇਹ ਵੇਖਣ ਲਈ ਕਿ ਉਸਦਾ ਮਾਲਕ ਕੌਣ ਸੀ।

ਕੁੱਤਾ ਬੱਸ ਅੱਡੇ ਤੇ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਬੱਸ ਆਈ ਅਤੇ ਕੁੱਤਾ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਕੰਡਕਟਰ ਆਇਆ ਤਾਂ ਇਹ ਕੁੱਤਾ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਵਿਚਲੀ ਪੱਟੀ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੈਸੇ ਸਨ ਅਤੇ ਪਤਾ ਲਿਖੀਆ ਸੀ।

ਕੰਡਕਟਰ ਨੇ ਪੈਸੇ ਲੈ ਲਏ ਅਤੇ ਟਿਕਟ ਦੁਬਾਰਾ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿਚਲੀ ਪੱਟੀ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੰਜ਼ਿਲ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤਾਂ ਕੁੱਤਾ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੂਛ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਦਰਸਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬੱਸ ਰੁਕੀ ਤਾਂ ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਗਿਆ। ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਘਰ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਾਇਆ। ਇਸਦਾ ਮਾਲਕ ਅੰਦਰੋਂ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਂਸ ਨੂੰ ਸੋਟੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਕੁੱਟਿਆ।

ਹੈਰਾਨ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ, *”ਤੁਸੀਂ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਕੁੱਟ ਰਹੇ ਹੋ?”*,
ਉਸਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ, *”ਇਸਨੇ ਮੇਰੀ ਨੀਂਦ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਘਰ ਦੀ ਚਾਬੀ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।”*

ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਮੀਦਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਗਲਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਬੀਤੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਵੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਕੀਤੀ ਗਲਤੀ ਫਿਰ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਪਦਾਰਥਕ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਹੈ!!!

——-

ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਾਂਗਾ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਬਹੁਤ ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਦੋ ਨੁਕਤੇ ਹਨ।

1. ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਨਾ ਰੱਖੋ। ਆਪਣਾ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾਓ ਅਤੇ ਨੌਕਰੀ ਕਰੋ। ਆਪਣੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਭਾਓ। ਪਰ ਆਪਣੀ ਉਮੀਦ ਨੂੰ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖੋ।
2. ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਕੁੱਤਾ ਬਣੋ, ਨਾ ਕਿ ਬੇਕਦਰਾ ਮਾਲਕ।

*ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਨਿਸੰਗੁ ਭਰਮੁ ਚੁਕਾਈਐ ॥*
ਅੰਗ- ੧੪੫

*ਸਤਿਗੁਰੁ*- ਸਤਿਗੁਰੂ ਨੂੰ
*ਸੇਵਿ*- ਸਿਮਰ ਕੇ
*ਨਿਸੰਗੁ*- ਬਿਨਾਂ ਡਰੇ
*ਭਰਮੁ*- ਭਰਮ
*ਚੁਕਾਈਐ*- ਦੂਰ ਕਰੀਏ


*ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਸਿਮਰੋ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੰਕੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।*

——–


ਇਸ ਖੂਬਸੂਰਤ ਲੇਖ ਲਈ ਇਕ ਭੈਣ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

“ਅੱਜ ਦੇ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਚੀਜ਼ ਕਿਵੇਂ ਪੜ੍ਹੀਏ !!

*ਜ਼ੋਹਨੇਰਿਜ਼ਮ*

“ਸਾਨੂੰ ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਭਾਰਤੀ ਟੀ ਵੀ ਨਿਯੂਜ਼ ਚੈਨਲਾਂ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰੇਕਿੰਗ ਨਿਯੂਜ਼ ਅਤੇ ਪੈਨਲ ਵਿਚਾਰ ਵਟਾਂਦਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ!

*ਜ਼ੋਹਨੇਰਿਜ਼ਮ ਦੀ ਇਹ ਬਦਨਾਮ ਧਾਰਨਾ ਕੀ ਹੈ?*

*ਜ਼ੋਹਨੇਰਿਜ਼ਮ* – *ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰਮਾਉਣ ਲਈ ਸਧਾਰਣ ਤੱਥਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਮਰੋੜ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਹੈ!*
ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਜਾਣਨ ਲਈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹੋ:

1997 ਵਿੱਚ, 14 ਸਾਲਾ ਨਾਥਨ ਜ਼ੋਹਨੇਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਗਿਆਨ ਮੇਲਾ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਹਿਪਾਠੀਆਂ ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਰਸਾਇਣਾਂ ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਸਵਾਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਰਸਾਇਣ ਸੀ? ਡੀਹਾਈਡ੍ਰੋਜਨ ਮੋਨੋਆਕਸਾਈਡ।

ਆਪਣੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦੌਰਾਨ ਜ਼ੋਹਨੇਰ ਨੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਗਿਆਨਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸਹੀ ਸਬੂਤ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ ਕਿ ਇਸ ਰਸਾਇਣ ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਕਿਉਂ ਲਗਾਈ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਡੀਹਾਈਡ੍ਰੋਜਨ ਮੋਨੋਆਕਸਾਈਡ:

—– ਗੈਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਜਲਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
—– ਧਾਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
—– ਹਰ ਸਾਲ ਅਣਗਿਣਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
—– ਟਿਊਮਰ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ਾਬੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
—– ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਿਸ਼ਾਬ ਆਉਣ ਅਤੇ ਖੂਨ ਵਗਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ ਜੇਕਰ ਇਸਦਾ ਸੇਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
—– ਜ਼ੋਹਨੇਰ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਨੋਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਰਸਾਇਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹੋ।

ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਹਿਪਾਠੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ,
ਕੀ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਡੀਹਾਈਡ੍ਰੋਜਨ ਮੋਨੋਆਕਸਾਈਡ ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ?

ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਮੌਜੂਦ 50 ਬੱਚਿਆਂ ਵਿਚੋਂ 43 ਨੇ ਇਸ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਰਸਾਇਣ ‘ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਵੋਟ ਦਿੱਤੀ।

ਹਾਲਾਂਕਿ … ਇਹ ਰਸਾਇਣਕ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ।

*ਦਰਅਸਲ,ਡੀਹਾਈਡ੍ਰੋਜਨ ਮੋਨੋਆਕਸਾਈਡ ਸਿਰਫ਼ H2O ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।*

ਨਾਥਨ ਜੋਹਨੇਰ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਾਉਣ ਦੀ ਜਾਇਜ਼ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਸਚਮੁੱਚ ਕਿੰਨੀ ਜਲਦੀ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੁਕਤੇ ਜੋ ਜ਼ੋਹਨੇਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ 100% ਸਹੀ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਤੱਥਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਾਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਆਪਣੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ।

ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਦੀ ਮਾਨਤਾ ਵਜੋਂ, ਪੱਤਰਕਾਰ ਜੇਮਜ਼ ਕੇ. ਗਲਾਸਮੈਨ ਨੇ “ਜ਼ੋਹਨੇਰਿਜ਼ਮ” ਸ਼ਬਦ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।

*”ਇੱਕ ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਗਣਿਤ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਝੂਠੇ ਸਿੱਟੇ ਤੇ ਲਿਜਾਣ ਲਈ, ਇੱਕ ਸੱਚੇ ਤੱਥ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ* ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇਣ ਲਈ।

ਅਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸੋਚਣ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ। ਖ਼ਾਸਕਰ ਜਦੋਂ ਰਾਜਨੇਤਾ, ਸਾਜਿਸ਼ ਸਿਧਾਂਤਕ, ਆਦਿ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਝੂਠੇ ਦਾਅਵਿਆਂ ‘ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਵਾਉਣ ਲਈ ਤੱਥਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਤੱਥ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁੰਮਰਾਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇੰਨੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਲੋਕ ਗੁਮਰਾਹ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਖ਼ਤਰਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰ ਡਰ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰਹੋ।

ਕਾਂਇ ਰੇ ਬਕਬਾਦੁ ਲਾਇਓ ॥ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਪਾਇਓ ਤਿਨਹਿ ਛਪਾਇਓ ॥
ਅੰਗ- ੭੧੮

*ਕਾਂਇ ਰੇ*- ਕਿਉਂ
*ਬਕਬਾਦੁ*- ਬਕਵਾਸ
*ਪਾਇਓ*- ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ
*ਤਿਨਹਿ*- ਉਹਨਾਂ ਨੇ
*ਛਪਾਇਓ*- ਛੁਪਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ


*ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਬਕਵਾਸ ਕਿਉਂ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹਾਂ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੱਬ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦਾ ਕਦੇ ਕੋਈ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।*

——–

ਇਕ ਆਰਟ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਇੱਕ ਪੇਂਟਿੰਗ ਨੂੰ ਵੇਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ “ਫਰੈਸ਼ ਏਅਰ” ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਪੇਂਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸਦਾ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਤਾ?

ਇਕ ਵਿਲੱਖਣ ਕਲਾ ਦਾ ਟੁਕੜਾ, ਸਿਰਫ ਇਹ ਇੱਕ ਹੀ ਵਿਕਰੀ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਜਿਸ ਹਵਾ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਖਰੀਦ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਇਹ ਆਕਸੀਜਨ ਦਾ ਇੱਕ ਬੇਅੰਤ ਟੈਂਕਰ ਖਰੀਦਣ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਵੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਆਦੀ, ਸਾਫ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਜੋ ਧਰਤੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਕਲਾਕਾਰੀ ਤੁਹਾਡੇ ਖਰੀਦਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਵਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਖੂਬਸੂਰਤ ਸੁਆਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜੋ ਹਵਾ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ ਜਾਂ ਖੇਤਾਂ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਸਿਓਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਇੱਕ ਬੇਅੰਤ ਸਪਲਾਈ ਹੈ।

2011 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੇ ਇਸ ਕਲਾ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਨੂੰ 10,000 ਡਾਲਰ ਵਿੱਚ ਖਰੀਦਿਆ।
ਮੈਂ ਕੋਈ ਮਜ਼ਾਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ।

ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਖੁਦ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ *”ਹੈਰਾਨੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ”* ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।

ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਸਵਰਗ, ਨਰਕ, ਯੂਟੋਪੀਆ, ਨਿਰਵਾਣ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵੇਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਖਰੀਦ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।
ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਹੀ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਬਹਿਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਲੜਾਈਆਂ ਲੜ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਜੀ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕਤਲੇਆਮ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਲਈ ਖ਼ਤਰਾ ਸਨ।

ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਮੂਰਖਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਪਰ ਇਹ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਵੀ ਗ਼ਲਤ ਹੈ।

ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਉਹ ਜੀਵਨ ਜੀਓ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋ। ਇਹੀ ਚੀਜ਼ ਵਿਵਹਾਰਕ, ਉਸਾਰੂ, ਅਸਲ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ।
*”ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੱਬ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਉਸ ਬਾਰੇ ਬੋਲਿਆ ਨਹੀਂ।”* ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਲੜੇ ਨਹੀ। ਜਿਹੜੇ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ *“ਫਰੈਸ਼ ਏਅਰ”* ਦੀ ਪੇਂਟਿੰਗ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਝਗੜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।

*ਜਿਸੁ ਗੁਰ ਤੇ ਅਕਲ ਗਤਿ ਜਾਣੀ ॥*
ਅੰਗ- ੨੩੯

*ਗੁਰ*- ਗੁਰੂ
*ਅਕਲ*- ਸਿਆਣਪ
*ਗਤਿ*- ਤਰੀਕਾ
*ਜਾਣੀ*- ਜਾਣਿਆ

*ਗੁਰੂ ਪਾਸੋਂ ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ।*

——–

ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਇਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਕੋਲ 10 ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਨੱਕਬੰਦੀ (ਦਰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ), ਕ੍ਰੋਨੋਸੇਪਸ਼ਨ (ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੀਤਣ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ), ਅਤੇ ਸੰਤੁਲਨ (ਸੰਤੁਲਨ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ)।

ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਪੰਜ ਗਿਆਨ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਪਕੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਨਵੇਂ ਵਿਚਾਰ ਨੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵਧੇਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।ਮੇਰਾ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨਵੀਂ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿ ਹੁਣ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਆਖ਼ਰ ਸੱਚਾਈ ਕੀ ਹੈ?

ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਤੁਸੀਂ ਪਾਇਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਝੂਠ ਹੈ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਪੁਰਾਣੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ?

ਇੱਕ ਸੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਉਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਖੁਦ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।

ਵਿਚਾਰ ਵਿਚਾਰ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਅੱਜ ਸਹੀ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਗੱਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣਾ ਪਏਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਾਰ ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।

ਇੱਕ ਸੱਚਾ ਸਿੱਖਿਅਕ, ਇੱਕ ਸਿੱਖ ਆਪਣੀ ਆਪਣੀ ਹਉਮੈ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉੱਠਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸੋਚ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਸਿਰਫ ਤਾਂ ਹੀ ਜੇ ਇਹ ਨਵੀਂ ਸੋਚ ਪੁਰਾਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਵਾਲੀ ਲਗਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਡੇ ਪੁਰਾਣੇ ਆਪ ਦੇ, ਵਿਰੁੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਹੀ ਚੀਜ਼ ਚੁਣਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।

ਠੇਕੇਦਾਰ ਨੇ ਇੱਕ ਬੰਦਾ ਰੁਖ ਵਡਣ ਵਾਸਤੇ ਨੌਕਰੀ ਤੇ ਰਖਿਆ !
ਕਿਹਾ ਕੇ ਜੇ ਕੰਮ ਚੰਗਾ ਕਰੇਂਗਾ ਤੇ ਪੈਸੇ ਵੀ ਚੰਗੇ ਮਿਲਣਗੇ !
ਨਵੀਂ ਨਕੋਰ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ 18 ਰੁਖ ਵੱਡ ਲਿਆਇਆ !
ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਹੋਰ ਜੋਰ ਲਾਇਆ ਪਰ ਸਿਰਫ 15 ਰੁਖ ਹੀ ਵਢੇ ਗਏ !
ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਹੋਰ ਸੁਵੇਰੇ ਸੁਵੇਰੇ ਉਠਿਆ ਪਰ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਵਢੇ ਰੁਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 10 ਤੋਂ ਨਾ ਟੱਪ
ਸਕੀ !
ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਆਪ ਹੀ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਪੇਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ..
ਕਹਿੰਦਾ …..”ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ..ਮਿਹਨਤ ਦਿਨੋੰ ਦਿਨ ਜਿਆਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਪਰ
ਨਤੀਜਾ ਦਿਨੋੰ -ਦਿਨ ਮਾੜਾ ਹੋਈ ਜਾਂਦਾ”!
ਠੇਕੇਦਾਰ ਪੁਛਦਾ …”ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਹੋ ਗੇ ਰੁਖ ਵਡਦਿਆਂ ਕੁਹਾੜੀ ਤਿਖੀ ਕੀਤੀ ਆ ਇੱਕ ਵਾਰੀ
ਵੀ ..? “
ਕਹਿੰਦਾ .. ਨਹੀਂ .. ਪੈਸੇ ਕਮਾਉਣ ਦਾ ਐਸਾ ਜ੍ਨੂਨ .. ਕੇ ਖਿਆਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ
ਕੇ “ਕੁਹਾੜੀ” ਤਿਖੀ ਕਰਨੀ ਵੀ ਜਰੂਰੀ ਹੈ ! “
ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵੀ ਬੰਦਾ ਅਕਸਰ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਉਲਾਮਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ..!
ਕੇ ਏਨੇ ਪਾਪੜ ਵੇਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਘਰ ਵਿਚ ਬਰਕਤ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ ..
ਵੇਹੜੇ ਵਿਚੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਖੰਬ ਲਾ ਕਿਧਰੇ ਉੱਡ ਗਈ …
ਦੁਖਾਂ ਨੇ ਘੇਰਾ ਪਾ ਲਿਆ..ਔਲਾਦ ਕੁਰਾਹੇ ਪੈ ਗਈ ..
ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸਾੜੇ ਤੇ ਈਰਖਾ ਦੀ ਭਠੀ ਵਿਚ ਸੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ …
ਤੂੰ ਹੀ ਦੱਸ ਰੱਬਾ ਕੀ ਕਰਾਂ ?”
ਉਪਰੋਂ ਆਵਾਜ ਆਉਂਦੀ ..” ਆਪਣੀ ਕੁਹਾੜੀ ਤਿਖੀ ਕਰ ..!”
ਬੰਦਾ ਕਹਿੰਦਾ … ਓਹ ਕਿੱਦਾਂ ਰੱਬਾ ?
ਫੇਰ ਆਵਾਜ ਆਉਂਦੀ …
ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਅੰਨੀ ਦੌੜ-ਭੱਜ ਵਿਚੋਂ ਰੱਬ ਦੀ ਬੰਦਗੀ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਸਤੇ ਸਮਾਂ ਕਢ ..
ਓਹਨਾ ਨਾਲ ਨਿੱਕੀਆਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰ…
ਬਚਿਆਂ ਨਾਲ ਬੱਚਾ ਤੇ ਬਜੁਰਗਾਂ ਨਾਲ ਬਜੁਰਗ ਬਣ ਕੇ ਦੇਖ …
ਈਮਾਨਦਾਰ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਪੱਲਾ ਫੜ ਦਸਵੰਦ ਕੱਡ..
ਤੇਰੀ ਕੁਹਾੜੀ ਆਪਨੇ ਆਪ ਤਿਖੀ ਹੋ ਜਾਊ ………….

ਬਲਿਹਾਰੀ ਕੁਦਰਤਿ ਵਸਿਆ ॥ ਤੇਰਾ ਅੰਤੁ ਨ ਜਾਈ ਲਖਿਆ ॥
ਅੰਗ- ੪੬੯

*ਬਲਿਹਾਰੀ*- ਮੈਂ ਕੁਰਬਾਨ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ
*ਕੁਦਰਤਿ*- ਕੁਦਰਤ
*ਵਸਿਆ*- ਵਸ ਰਿਹਾ ਹੈ
*ਅੰਤੁ*- ਅੰਤ
*ਨ ਜਾਈ*- ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ
*ਲਖਿਆ*- ਪਤਾ ਕੀਤਾ


*ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੂੰ ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉਤੋਂ ਕੁਰਬਾਨ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਸੀਮਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣੀ ਜਾ ਸਕਦੀ।*

——–

ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਰੁੱਖ ਤੇ ਹਰਾ ਛੋਟਾ ਪੱਤਾ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇਗਾ? ਇਹ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਮਰ ਜਾਏ।
ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰਾਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਆਕਸੀਜਨ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਤੁਸੀਂ ਜੀਅ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਕਣ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ।

ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸੋਚਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੈੱਡ ‘ਤੇ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤਾਂ ਸਾਹ ਲੈਣ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਕਸੀਜਨ ਦੇ ਸਿਲੰਡਰ ਦੀ ਲੋੜ ਪਈ ਸੀ। ਇਹ ਗ੍ਰਹਿ ਦੀ ਬਨਸਪਤੀ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਅਸੀਂ 22 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਿਵਸ ਵਜੋਂ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾ ਸਕੀਏ ਕਿ ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ ਹਾਂ।

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਜੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ *’ਧਰਮਸ਼ਾਲਾ’*, ਇੱਕ ਮਹਿਮਾਨ ਘਰ ਵਜੋਂ ਅਸਥਾਈ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਗਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਲਈ ਇੱਕ ਘਰ ਵਜੋਂ ਛੱਡਣਾ ਪਏਗਾ। ਇਹ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਧਰਮ, ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਆਓ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਰੱਖੀਏ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕੂੜਾ-ਕਰਕਟ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਨਾ ਬਣੀਏ ਜੋ ਵਾਇਰਸ ਅਤੇ ਬੈਕਟਰੀਆ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਓ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿਰਸੇ ਵਜੋਂ ਲਗਾਈਏ ਜੋ ਅਸੀਂ ਅਗਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਆਓ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ।

ਚਲੋ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਕਰੀਏ ਕਿ *”ਮੇਰੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਇਹ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਪਵੇਗਾ ?”* ਹਰ ਜਾਗਦੀ ਸੋਚ ਅਰਬਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਉਸਾਰੂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦੇਵੇਗੀ। ਜੋ ਇਸ ਗ੍ਰਹਿ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

ਅਸੀਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ ਪਰ ਅਸੀਂ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਾਂ ਕਿ ਕੁਦਰਤ ਹੀ ਰੱਬ ਹੈ।

*ਪ੍ਰਭ ਕਉ ਸਿਮਰਹਿ ਸੇ ਪਰਉਪਕਾਰੀ ॥*
ਅੰਗ- ੨੬੩

*ਪ੍ਰਭ*- ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ
*ਸਿਮਰਹਿ*- ਜੋ ਸਿਮਰਦੇ ਹਨ
*ਪਰਉਪਕਾਰੀ*- ਪਰਉਪਕਾਰੀ ਹਨ


*ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਿਹੜੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।*

——–

*ਇਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਭੇਜਣ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਭੈਣ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।*

“ਕੋਵਿਡ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤਾਤ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦਿਲਚਸਪ ਸੰਦੇਸ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤ ਮਾਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਇਆ।

ਸੂਰਜਮੁਖੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਬਦਲਦੇ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ “ਚਾਨਣ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।” ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਵੋ, ਪਰ ਏਥੇ ਇਕ ਹੋਰ ਤੱਥ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਇਦ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋਵੋਗੇ!

ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਹੈ ਕਿ ਬੱਦਲਵਾਈ ਅਤੇ ਬਰਸਾਤੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਸੂਰਜਮੁਖੀ ਨਾਲ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?

…

ਇਹ ਇਕ ਦਿਲਚਸਪ ਸਵਾਲ ਹੈ। ਕਿਉਂ ਹੈ ਨਾ?

ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਵੋਗੇ ਕਿ ਸੂਰਜਮੁਖੀ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇਗਾ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਜ਼ਮੀਨ ਵੱਲ ਮੋੜ ਦਿੰਦੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਕੀ ਇਸ ਤਰਾਂ ਸੱਚੀ ਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇਗਾ ?

ਖੈਰ, ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ!
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ,

ਉਹ ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਮੁੜਦੇ ਹਨ।

ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਹੈ।
ਆਓ ਇਸ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਲਾਗੂ ਕਰੀਏ।
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਘੱਟ ਹੌਂਸਲੇ ਵਾਲੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੋਕ ਕਈ ਵਾਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁੰਦਰ ਸੂਰਜਮੁਖੀ ਦੀ ਉਦਾਹਰਣ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਦੇਖੋ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਕਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਦਰਤ ਕੋਲ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੈ।

ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਉਦਾਸ ਦਿਨਾਂ ‘ਤੇ ਮੈਂ “ਸੂਰਜਮੁੱਖੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਗੁਣ” ਰੱਖਣ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
*ਖ਼ਾਸਕਰ ਕੋਰੋਨਾ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਾਲੇ ਦਿਨਾਂ ਦੌਰਾਨ*
ਚੰਗਿਆਈ ਫੈਲਾਓ … ਇਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਏਗੀ …

ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੋ … ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਅੱਗੇ ਆਓ ….