ਡਿਪਰੈਸ਼ਨ ?

ਲੰਮਾ ਚਿਰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਦਾਸੀ ਬਣੀ ਰਹੇ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਡਿਪਰੈਸ਼ਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ।


ਇਹ ਸਾਡੀਆਂ ਤਿੰਨ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਇਕਦਮ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਨੀਂਦ ,ਖਾਣਾ -ਪੀਣਾ ਅਤੇ ਕੰਮਕਾਜ ।

ਡਿਪਰੈਸ਼ਨ ਦੇ ਲੱਛਣ
੧.ਨੀਂਦ (ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਣਾ ਜਾਂ ਘਟ ਜਾਣਾ )
੨.ਖਾਣਾ- ਪੀਣਾ (ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਣਾ ਜਾਂ ਘਟ ਜਾਣਾ )
੩.ਉਦਾਸੀ
੪.ਕੰਮਕਾਜ ਸ਼ੌਂਕ ਹੀ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਮਨ ਉਚਾਟ ਹੋ ਜਾਣਾ
੫.ਵਾਧੂ ਡਰ ਲੱਗਣਾ, ਅਣਦੇਖੇ ਡਰ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿਣਾ
੬.ਨਾ ਉਮੀਦੀ, ਅਪਰਾਧ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨਾਲ ਗ੍ਰਸ ਜਾਣਾ
੭.ਸਵੈ -ਘਟਾਓਵਾਦੀ ਅਹਿਸਾਸ
੮.ਪਾਚਨ -ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦਾ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋਣਾ
੯.ਹਮੇਸ਼ਾ ਥੱਕੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ
੧੦.ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾ ਬਣਨਾ
੧੧.ਬਾਰ -ਬਾਰ ਰੋਣ ਨੂੰ ਦਿਲ ਕਰਨਾ
੧੨.ਖ਼ੁਦਕੁਸ਼ੀ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਲਗਾਤਾਰ ਆਉਣਾ


ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿਵੇਂ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਕਿੰਨੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਕਿੰਨੀ ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਕੀਤੀ ।ਪਰ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅੱਜ ਤਕ ਕਦੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।ਸਗੋਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ,ਉਹ ਹੋਈਆਂ ਹੀ ਨਹੀਂ । ਐਵੇਂ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਬਰਬਾਦ ਕੀਤੀ ।


ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕਦੇ ਵੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ।
ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਆਪਣੇ ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਚੇਤੇ ਕਰੀਏ।

ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਚਿੰਤਨ ਕਰੀਏ । ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਚਿਹਰਾ ਹਰ ਵੇਲੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ।

ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ

ਇਕਿ ਰਤਨ ਪਦਾਰਥ ਵਣਜਦੇ ਇਕਿ ਕਚੈ ਦੇ ਵਾਪਾਰਾ ॥
ਅੰਗ- ੧੪੧

ਇਕਿ– ਕੋਈ
ਰਤਨ– ਰਤਨ
ਵਣਜਦੇ– ਸੌਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ
ਕਚੈ– ਝੂਠ
ਵਾਪਾਰਾ– ਵਪਾਰ

ਕਈ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਸਾਲਾਹ ਰੂਪੀ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਵਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਈ ਦੁਨੀਆ-ਰੂਪ ਕੱਚ ਦੇ ਵਪਾਰੀ ਹਨ।


ਇੱਕ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਦੇ ਦੋ ਲੜਕੇ ਸਨ – ਇੱਕ ਆਸ਼ਾਵਾਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦੂਸਰਾ ਇੱਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾਵਾਦੀ ਸੀ। ਬਸ ਇਹ ਵੇਖਣ ਲਈ ਕਿ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸਮਿਸ ਦੇ ਦਿਨ ਉਸਨੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾਵਾਦੀ ਦੇ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਸ਼ਾਵਾਦੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਮਲ ਦਾ ਢੇਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।

ਉਸ ਰਾਤ ਪਿਤਾ ਨੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾਵਾਦੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਹਫ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।

“ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ?” ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

“ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗੇਮਸ ਮੈਨੂਅਲ ਹਨ… ਮੈਨੂੰ ਬੈਟਰੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ… ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਖਿਡੌਣੇ ਸਾਰੇ ਟੁੱਟ ਜਾਣਗੇ!” ਨਿਰਾਸ਼ਾਵਾਦੀ ਨੇ ਰੋਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।

ਆਸ਼ਾਵਾਦੀ ਬੱਚੇ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਿਆਂ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦਾ ਪਾਇਆ। “ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਖੁਸ਼ ਕਿਉਂ ਹੋ?” ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

ਆਸ਼ਾਵਾਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ ਕਿ “ਇੱਥੇ ਇੱਕ pony ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ!”


ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਮੌਕੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਬਾਕੀ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅਵਸਰਾਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਸਭ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨਾਲ ਸਭ ਫਰਕ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।

“ਅਸਲ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸੌਦਾ ਕਰੋ”, ਗੁਰੂ ਜੀ ਇਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। “ਬੇਕਾਰ ਮਾਰਬਲ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਨਾ ਕਰੋ” ਇਹ ਸਿਰਫ ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਬਦਲਦੇ ਹੋ।

ਦਰਸ਼ਨ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਸੀਸਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਕੁ ਲੋਕ ਹੀ ਇਸਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਅਸੀਸਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਣਾ ਹੈ ਸਿੱਖੋ। ਆਓ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਘੱਟ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਹੋਣ ਦੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਰੱਖੀਏ। ਮੌਜੂਦ ਚੀਜ਼ਾਂ ‘ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਓ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਹੈ ਉਸ ਲਈ ਉਦਾਸ ਨਾ ਹੋਵੋ ਅਤੇ ਹਨੇਰੀ ਰਾਤ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।

ਸਾਧ ਸੰਗਤ-ਇਕ ਸਵਰਗ

ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਬੈਕੁੰਠੈ ਆਹਿ ॥
ਅੰਗ- ੩੨੫

ਸਾਧਸੰਗਤਿ– ਸਾਧਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ
ਬੈਕੁੰਠੈ– ਸਵਰਗ
ਆਹਿ– ਹੈ

ਸਾਧ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਹੈ।


ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਸੂਫੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।
“ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਗੁਫਾ”

“ਇੱਕ ਦਿਨ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਨੇ ਇੱਕ ਗੱਲਬਾਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ “ਹਨੇਰਾ” ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੁਫਾ ਨੂੰ “ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਚਾਨਣ” ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।

ਗੁਫਾ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਗਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ” ਵਾਹ! ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ। ਹੁਣ ਹੇਠਾਂ ਆਓ ਅਤੇ ਵੇਖੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।”

ਸੂਰਜ ਗੁਫਾ ਵੱਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ “ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਏਥੇ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।”


ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤਾਂ ਇਹ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਕੋਨੇ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਗਏ ਇਸ ਲਈ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪਿਆ।

ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਇੱਕ ਹਵਾਲੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ “ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਭੇਜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਜਾਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਧੱਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਹਰ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।”

ਅਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਵਰਗ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਹੈ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਰ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹੋ ਤਾਂ ਨਕਾਰਾਤਮਕਤਾ, ਡਰ ਅਤੇ ਸ਼ੱਕ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਤੁਸੀਂ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਹੀ ਨਰਕ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਰੋਂ ਖੋਖਲੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ ਤਾਂ ਗੁਫਾ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਮਾੜੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਤੇ ਨਾ ਕਿਤੇ ਅਸੀਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਵੋਗੇ।

ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਚੱਲੋ।

ਅੰਦਰਲੀ ਬੁਰਾਈ

ਬੀਰਾ ਆਪਨ ਬੁਰਾ ਮਿਟਾਵੈ ॥ ਤਾਹੂ ਬੁਰਾ ਨਿਕਟਿ ਨਹੀ ਆਵੈ ॥
ਅੰਗ- ੨੫੮

ਬੀਰਾ– ਹੇ ਬਹਾਦਰ ਮਨੁੱਖਾ
ਆਪਨ– ਆਪਣਾ
ਬੁਰਾ– ਬੁਰਾ
ਮਿਟਾਵੈ– ਖ਼ਤਮ ਕਰੇ
ਨਿਕਟਿ– ਕੋਲ
ਨਹੀ ਆਵੈ– ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ

ਜੋ ਆਪਣੀ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਇੱਕ ਬਹਾਦਰ ਮਨੁੱਖ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।


ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕਈ ਦੇਸ਼ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਡ੍ਰਾਇਵਿੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨਿਯਮ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਦੀ ਅਦਭੁੱਤ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੁੜਨ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਾਰ ਰੋਕਣਗੇ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਣ ਦੇਣਗੇ। ਪਰ ਕੁਝ ਦੇਸ਼ਾਂ ਜਾਂ ਸਮਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਇੰਨੇ ਸੁਸ਼ੀਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇੱਕ ਲੇਨ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਲੈਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਸਿਵਲ ਵਿਅਕਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ ਕਿ ਏਥੇ ਦੇ ਲੋਕ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਿਉਂ ਹਨ? ਕਈ ਵਾਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਕਾਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਰਹਿਮੀ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਦਾਸੀ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਣਾ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਲੋਕ ਉਸੇ ਤਰਾਂ ਦੇ ਹੀ ਰਹਿਣਗੇ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਓਹ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਚਾਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣੇ ਬਦਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।

ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਚੰਗੀ ਡ੍ਰਾਇਵਿੰਗ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਜੀਵਨ-ਕਾਲ ਦੌਰਾਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਹਾਰ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚੁਣਿਆ। ਤਬਦੀਲੀ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਵਾਪਰੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਬਾਲਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੱਲਣਾ ਸਿੱਖਣਾ ਪਵੇਗਾ।

ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਦਲੋ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਬਦਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਅਕਸਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ “ਪੁੱਤਰ, ਕੰਧ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਕੰਧ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ।’

ਸੁਹਿਰਦ ਬਣੋ ਅਤੇ ਉਮੀਦ ਰੱਖੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਲਈ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਪਰ ਜੇ ਲੋਕ ਬਦਲਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਕੁਲੀਨਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੋ।

ਮਨ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕੀ-ਕੀ ਕਰੀਏ?

ਹਰੇਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਔਖੇ ਪਲ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ , ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਸ ਹੁਣ ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਹੀ ਛੱਡ ਜਾਈਏ ,ਹੁਣ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਲੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ ।


ਪਰ ਸੱਚ ਜਾਣਿਓ! ਇਹ ਔਖੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ । ਹਾਲੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਣ ਦੇ ਹੋਰ ਬੜੇ ਰਾਹ ਹਨ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸੋਚੇ ਹੀ ਨਹੀਂ । ਦੁੱਖਾਂ, ਕਲੇਸ਼ਾਂ, ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਨ ਏਨਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਠੀਕ ਰਾਹ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ। ਔਖੇ ਪਲ ਅਸੀਂ ਸਹਿਜ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕੀਏ ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਮਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਕੁਝ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਵੇਖੀਏ । ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।


੧. ਉਸ ਮਾਹੌਲ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀਏ ਜੇ ਲੜਾਈ ਝਗੜਾ ਹੈ ,ਬੋਲ ਬੁਲਾਰਾ ਹੈ ,ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਘਮਾਸਾਨ ਜੰਗ ਜਾਰੀ ਹੈ ਤਾਂ
੧. ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰੀਏ, ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪੁੱਛੀਏ,ਦੱਸੀਏ।
੨. ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਮਿਲਣ ਚਲੇ ਜਾਈਏ।
੩. ਸੈਰ ਕਰਨ ਜਾਈਏ।


੨. ਜੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋਈਏ ਤਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਆਹਰੇ ਲਾਈਏ
੧.ਗੁਰਬਾਣੀ ਪਾਠ ਕਰੀਏ, ਸਹਿਜ ਪਾਠ ਕਰੀਏ, ਕੀਰਤਨ ਕਰੀਏ, ਸੁਣੀਏ।
੨.ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ, ਰਾਮ ਰਾਮ ਲਿਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੇਈਏ।
੩.ਮੁਸਕਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ।
੪. ਲੰਮੇ ਤੇ ਗਹਿਰੇ ਸਾਹ ਲਈਏ।


੩. ਜੇ ਇੰਜ ਵੀ ਗੱਲ ਨਾ ਬਣੀ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਡਾਇਰੀ ਲਿਖੀਏ ਲਿਖੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ…( ਨੰਬਰ ੧,੨,੩ ਕਰਕੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਲਿਖੀਏ ) ਫੇਰ ਕੁਝ ਚਿਰ ਲਈ ਸਿਮਰਨ ਭਗਤੀ ਕਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦੇ ਹੱਲ ਸੋਚੀਏ ਤੇ ਲਿਖੀਏ।

ਹੁਣ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਣਾ ਸਗੋਂ ਹੱਲ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੀਏ ।ਹੱਲ ਮਿਲਣਗੇ, ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲਣਗੇ ।

ਯਾਦ ਰੱਖੀਏ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਸਮੇਂ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਵਾਧੂ ਤਾਕਤ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਰਨ ਫਿਰਨ ਜਾਂ ਸਰੀਰਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਖਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਲਾਉਣਾ ਅਤੇ ਵਾਧੂ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਖਪਤ ਕਰਨਾ ਹੀ ਦੋ ਮੁੱਖ ਰਾਹ ਹਨ, ਔਖੇ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਲਈ।

ਸਾਧ ਸੰਗਤ

ਜੇ ਕਿਤੋਂ ਗੰਦਗੀ ਦੀ ਬਦਬੂ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਲਾਂਭੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਉਹ ਗੰਦਗੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ । ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਬੂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।

ਪਰ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮੈਲੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਬਦਬੂ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ , ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਨੀਵੇਂ ਖਿਆਲਾਂ, ਮਲੀਨ ਰੁਚੀਆਂ ਅਤੇ ਗੰਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੀ ਹਵਾੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ।


ਇਹ ਗੰਦਗੀ ਦੀ ਹਵਾੜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵੀ ਗੰਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ।


ਇਹ ਹਵਾੜ ਜਾਂ ਮਾਨਸਿਕ ਬਦਬੂ ਤਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਹਰ ਵਕਤ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਚਿੰਬੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਅ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ । ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਅਸੀ ਸਮਾਜ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹੁੰਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾ ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹਿਜੇ – ਸਹਿਜੇ ਸਾਡੀ ਸੁੰਘਣ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾ ਬਿਬੇਕ ਬੁੱਧੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ । ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਨਸਿਕ ਬਦਬੂ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ।


ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੰਦਗੀ ਦੀ ਬਦਬੂ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਅਸੀ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਕੋਠੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਤਾਜ਼ੀ ਹਵਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।


ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੇਕਰ ਅਸੀ ਇਸ ਮਾਨਸਿਕ ਬਦਬੂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਉੱਚਿਆਂ ਖਿਆਲਾਂ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਸੋਹਣੇੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਜਾਂ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਵਿਚਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।


ਜੋ ਕਿ ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ
ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਹੋਇ ਨਿਰਮਲਾ ਕਟੀਅੈ ਜਮ ਕੀ ਫਾਸ॥ (੪੪)

ਸੰਤ ਮੰਡਲ ਮਹਿ ਨਿਰਮਲ ਰੀਤਿ॥
ਸੰਤਸੰਗਿ ਹੋਇ ਏਕ ਪਰੀਤਿ॥ (੧੧੪੬)

ਗੁਆਚੀ ਬੱਕਰੀ

ਹਰਿਚੰਦਉਰੀ ਦੇਖਿ ਭੂਲਾ ਕਹਾ ਅਸਥਿਤਿ ਪਾਈਐ ॥
ਅੰਗ-੫੪੮

ਹਰਿਚੰਦਉਰੀ– ਖ਼ਿਆਲੀ ਸ਼ਹਿਰ
ਦੇਖਿ – ਦੇਖ ਕੇ
ਭੂਲਾ – ਕੁਰਾਹੇ ਪੈਣਾ
ਕਹਾ– ਕਿਵੇਂ
ਅਸਥਿਤਿ – ਟਿਕਾਣਾ

ਮਨੁੱਖ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚਲੇ ਖ਼ਿਆਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਰਗੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕੁਰਾਹੇ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਕਦੇ ਵੀ ਪੱਕਾ ਟਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।


ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਣ ਲਈ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵੀਰ ਜੀ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ

ਗੁਆਚੀ ਬੱਕਰੀ

ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਆਲਸੀ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।

ਸਕੂਲ ਜਾਂਦੇ ਦੋ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਗਲ ਜਿਹਾ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੁਆਂਢ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਬੱਕਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ
1, 2 ਅਤੇ 4 ਨੰਬਰ ਬਣਾ ਕੇ ਰੰਗ ਦਿੱਤੇ।

ਉਸ ਰਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੱਕਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਕੂਲ ਦੀ ਇਮਾਰਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖੋਲ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਗੁੰਮ ਜਾਣ।

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ,
ਜਦੋਂ ਅਧਿਕਾਰੀ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਕੁਝ ਗਲਤ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪੌੜੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬੱਕਰੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਅਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕੁਝ ਬੱਕਰੀਆਂ ਇਮਾਰਤ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।

ਤੁਰੰਤ ਤਲਾਸ਼ੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਗਈ
ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤਿੰਨੋ ਬੱਕਰੀਆਂ ਮਿਲ ਗਈਆਂ।

ਪਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਚਿੰਤਤ ਸਨ ਕਿ ਬੱਕਰੀ ਨੰਬਰ 3 ਕਿੱਥੇ ਹੈ?

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਬੱਕਰੀ ਨੰਬਰ 3 ਦੀ ਭਾਲ ਵਿਚ ਬਿਤਾ ਦਿੱਤਾ।

ਸਕੂਲ ਨੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ ਕਲਾਸਾਂ ਬੰਦ ਰੱਖਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਅਧਿਆਪਕ, ਸਹਾਇਕ, ਗਾਰਡ, ਕੰਟੀਨ ਸਟਾਫ, ਲੜਕੇ ਸਾਰੇ ਬੱਕਰੀ ਨੰਬਰ 3 ਦੀ ਭਾਲ ਵਿਚ ਰੁੱਝੇ ਗਏ, ਜੋ ਕਿ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣੀ ਸੀ।

ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਜਿਹੜੇ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ “ਪੂਰਤੀ ਦੀ ਘਾਟ” ਹੈ। ਦਰਅਸਲ ਉਹ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ, ਗੁੰਮਸ਼ੁਦਾ, ਗੈਰ-ਮੌਜੂਦ ਬੱਕਰੀ ਨੰ .3 ਦੀ ਭਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।

ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਜਾਂ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਸੰਬੰਧ, ਨੌਕਰੀ-ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਵਿੱਤ, ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਤੋਂ ਹੋਵੇ……

ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਗ਼ੈਰ ਮੌਜੂਦਗੀ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਜੇ ਸਾਡਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਹੋਵੇ ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉਸ ਬੱਕਰੀ ਨੰਬਰ 3 ਉੱਤੇ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਕੁਰਬਾਨ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ..

ਕਿਸੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਖ ਈਰਖਾ, ਸਵਰਗ ਦੀ ਉਮੀਦ, ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ‘ਤੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰਨਾ ਸਭ ਬੱਕਰੀਆਂ ਨੰ .3 ਹਨ।

ਗੁਰੂ ਜੀ ਇਸ ਨੂੰ ਹਰਚੰਦੌਰੀ ਜਾਂ ਖ਼ਿਆਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹੈ ਪਰ ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਸਦੇ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਨੂੰ ‘ਬਕਰੀ ਨੰਬਰ 3’ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਆਓ ਬੱਕਰੀ ਨੰ .3 ਲਈ ਨਾ ਤਰਸਦੇ ਰਹੀਏ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲਈਏ … ਜੋ ਕਿ ਸਾਡੇ ਹੱਥ ਹੈ।

ਅਤੇ ਗੈਰ-ਮੌਜੂਦ ਕਾਲਪਨਿਕ ਬੱਕਰੀ ਨੰਬਰ 3 ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਬਰਬਾਦ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇਈਏ।

🐐 🐐 ? 🐐

ਗੁਰੂ ਚੇਲਾ

ਗੁਰੂ ਜਿਨਾ ਕਾ ਅੰਧੁਲਾ ਚੇਲੇ ਨਾਹੀ ਠਾਉ ॥
ਅੰਗ-੫੮

ਗੁਰੂ – ਗੁਰੂ
ਜਿਨਾ ਕਾ – ਜਿਹਨਾਂ ਦਾ
ਅੰਧੁਲਾ – ਅੰਨ੍ਹਾ
ਚੇਲੇ – ਚੇਲਿਆਂ ਦਾ
ਨਾਹੀ – ਨਹੀਂ ਕੋਈ
ਠਾਉ – ਟਿਕਾਣਾ

ਜਿਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਕਾਰਨ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਣ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚੇਲੇ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਟਿਕ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ।


ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਦੇਵਤੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸੜਕ ਹਾਦਸਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਰੱਬੀ ਆਦਮੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ “ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਕਾਰ ਦਾ ਰੰਗ ਕਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਅਸ਼ੁਭ ਰੰਗ ਹੈ, ਇਸੇ ਲਈ ਇਹ ਹਾਦਸਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।”

ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਦੂਜੀ ਕਾਰ ਖਰੀਦੀ ਤਾਂ ਆਦਮੀ ਨੇ ਕਾਰ ਉਸ ਰੰਗ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਖਰੀਦੀ ਜਿਸਦੀ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।

ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ੋਅਰੂਮ ਤੋਂ ਕਾਰ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਸੜਕ ਹਾਦਸਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਵਾਪਸ ਦੇਵਤੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ “ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਐਵੇਂ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ?”

ਰੱਬੀ ਆਦਮੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਕ ਮਾਰੂ ਦੁਰਘਟਨਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ ਪਰ ਸਿਰਫ ਇਸ ਲਈ ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਕਾਰ ਦਾ ਰੰਗ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਸੀ ਜੋ ਮੈਂ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਜਾਨ ਬਚ ਗਈ।”

ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਤੱਥ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਬਹਿਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਹਿਮਾਂ-ਭਰਮਾਂ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।

ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਆਹ ਟੁੱਟਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਤਰੀਕ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਠਹਿਰਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜੇ ਜੋਤਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਏ ਵਿਆਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਆਹ ਸਭ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ,ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਫਿਰ ਵੀ ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਹੈ ਜਾਂ ਕੋਈ ਮੰਨ ਲਵੋ ਅੰਧ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਹੈ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾਉਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੱਸਣੇ ਪੈਣਗੇ।

ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਜਿਹੇ ‘ਦੇਵਤੇ’ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਡਰ ‘ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਜਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਲੋੜੀ ਬੇਚੈਨੀ ਦੀ ਅਥਾਹ ਕੁੰਡਲੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਜਾਇਜ਼ ਬਿਆਨਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਤਰਕ ਜਾਂ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।

ਅੰਨ੍ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ। ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭਣਾ ਬਿਹਤਰ ਹੈ। ਪਰ ਅੰਨ੍ਹੇਵਾਹ ਹੋ ਕੇ ਚੱਲਣ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਟੋਏ ਵਿੱਚ ਪੈਣਾ ਗਲਤ ਹੈ।

ਮਨ ਦੇ ਰੋਗ

ਸਾਡੇ ਘਰ ਦਾ ਕੂੜਾ, ਕਰਕਟ, ਛਿਲਕੇ, ਜੂਠ, ਮਲ-ਮੂਤਰ ਆਦਿ ਅਨੇਕਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਗੰਦਗੀ ਬਾਹਰ ਕਿਸੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ‘ਰੂੜੀ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ |

ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਗੰਦਗੀ ਗਲਦੀਆਂ ਸੜਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ | ਇਸ ਗਲੀ ਸੜੀ ਰੂੜੀ ਵਿੱਚੋਂ ਭੈਡ਼ੀ ਬਦਬੂ ਜਾਂ ਗੰਦੀ ਹਵਾੜ ਨਿਕਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਅਤਿਅੰਤ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ |


ਇਹ ਰੂੜੀ ਤਾਂ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਅਸੀਂ ਰੋਸੇ ਗਿਲੇ, ਵੈਰ ਅਤੇ ਮਾੜੇ ਖ਼ਿਆਲ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਹਿਜੇ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਇਹ ਸਾਡੀ ਨੀਵੀਂ ਸੋਚ ਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ |

ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਰੂੜੀ ਦੀ ਹਵਾੜ ਦੁਆਰਾ ਜਿਊਂਦੇ ਜੀ ਆਪਣੇ ਮਨ, ਤਨ, ਚਿਤ ਤਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ੍ਹੀ ਬਾਲੀ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ |


ਗੂਝੀ ਭਾਹਿ ਜਲੈ ਸੰਸਾਰਾ ਭਗਤ ਨ ਬਿਆਪੈ ਮਾਇਆ॥ (੬੭੩)
ਅੰਤਰਿ ਕੋ੍ਧੁ ਅਹੰਕਾਰੁ ਹੈ ਅਨਦਿਨੁ ਜਲੈ ਸਦਾ ਦੁਖੁ ਪਾਇ॥ (੧੪੧੫)


ਇਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਇੱਕ ਸਾਨੂੰ ਕਈ ਸਰੀਰਿਕ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਰੋਗ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਅਤਿਅੰਤ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ |

ਗੰਭੀਰ ਸਰੀਰਿਕ ਰੋਗ ਜਿਵੇਂ ਕੈਂਸਰ ਆਦਿ ਦਾ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਡਰ, ਨਫ਼ਰਤ,ਈਰਖਾ, ਨਿੰਦਾ, ਵੈਰ ,ਵਿਰੋਧ, ਬਦਲਾ ਆਦਿ ਗੰਭੀਰ ਮਾਨਸਿਕ ਰੋਗ ਤਾਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਜੀਵ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਵੀ ਨਰਕਮਈ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ |


ਸਰੀਰਿਕ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਪ੍ਰਹੇਜ਼ ਅਤੇ ਦਵਾਈਆਂ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ |


ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਸੇ, ਗਿਲੇ, ਵੈਰ ਵਿਰੋਧ ਆਦਿ ਗੰਭੀਰ ਮਾਨਸਿਕ ਬੀਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਵੀ ਪਰਹੇਜ਼ ਅਤੇ ਤਿਆਗ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ , ਪਰ ਰੋੋਸੇੇ ਗਿਲੇ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਅਸੀਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਅਵਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਘੋਟ -ਘੋਟ ਅਥਵਾ ਨਿੰਦਾ ਚੁਗਲੀ ਕਰਕੇ ਸੁਆਦ ਮਾਣਦੇ ਹਾਂ |

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਔਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗੰਦਗੀ ਫੋਲ ਫੋਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਬਦਬੁੂ ਸੁੰਘਦੇ ਤੇ ਮਾਣਦੇ ਹਾਂ | ਇਸ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਮਨ -ਬੁਧੀ -ਚਿਤ ਹੋਰ ਵੀ ਮੈਲਾ ਹੁੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ।

ਇੱਕ ਬੀਜ = ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖ

ਕੇਤਿਆ ਦੂਖ ਭੂਖ ਸਦ ਮਾਰ ॥ ਏਹਿ ਭਿ ਦਾਤਿ ਤੇਰੀ ਦਾਤਾਰ ॥
ਅੰਗ-੫

ਕੇਤਿਆ – ਕਿੰਨੀਆਂ ਹੀ
ਦੂਖ – ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ
ਭੂਖ – ਭੁੱਖਾਂ
ਸਦ ਮਾਰ – ਲਗਾਤਾਰ ਸੰਘਰਸ਼
ਏਹਿ ਭਿ – ਇਹ ਵੀ
ਦਾਤਿ – ਦਾਤ
ਦਾਤਾਰ – ਦਾਤਾਰ

ਹੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ! ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਭਾਵੇਂ ਅਨੇਕਾਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੋਣ ,ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਹੀ ਦਾਤਾਂ ਹਨ।


ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਭਿੰਨਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਕਹਾਣੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ

ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੈਂ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰਨ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ… ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇ, ਆਪਣੀ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ… ਏਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡਣੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।

ਮੈਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕੁਝ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵੇਖਣ ਲਈ ਚਲੀ ਗਈ, “ਕੀ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਕਾਰਨ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਤਿਆਗ ਨਾ ਕਰਾਂ?”

ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਜੰਗਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਸੁਣਿਆ ਕਿ,“ ਆਪਣੇ ਆਸ ਪਾਸ ਵੇਖ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।
“ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਫਰਨ ਅਤੇ ਬਾਂਸ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋ?”

“ਹਾਂ,” ਮੈਂ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

“ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ। ਫਰਨ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਰੇ ਘਾਹ ਨੇ ਫਰਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਬਾਂਸ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।”

ਦੂਜੇ ਸਾਲ ਫਰਨ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਅਤੇ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਵਧਿਆ। ਅਤੇ ਫੇਰ ਬਾਂਸ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।

ਸਾਲ ਤਿੰਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਾਂਸ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।

ਫਿਰ ਚੌਥੇ ਸਾਲ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਪੌਦਾ ਫੁੱਟ ਉੱਗਿਆ। ਫਰਨ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿਚ ਇਹ ਛੋਟਾ ਅਤੇ ਮਾਮੂਲੀ ਜਿਹਾ ਸੀ… ਪਰੰਤੂ ਸਿਰਫ 6 ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਬਾਂਸ 100 ਫੁੱਟ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਇਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਚਾਰ ਤੋਂ ਪੰਜ ਸਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਿਆ। ਮੇਰੇ ਹਰ ਪੌਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਨਾਲ ਵੱਖਰੇ ਸਨ।

ਇਸ ਸਾਰੇ ਸਮੇਂ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਧਾ ਰਹੇ ਹੋ।

ਆਪਣੀ ਤੁਲਨਾ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਨਾ ਕਰੋ। ਬਾਂਸ ਦਾ ਫਰਨ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।


ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਹਰ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਵੱਖਰੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਵੱਖਰੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈ।

ਇੰਨੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਨਾ ਮੰਨੋ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਰੰਗ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੋ।

ਹਰ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਬੀਜ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਉਥੇ ਹੀ ਖੜੇ ਰਹੋ। ਸਾਰੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਕਦਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਜੋਂ ਵੇਖੋ।